جوهر الذات عطار

ز ماهي تا به مه پر در و جوهر
گرفته نور آن در هفت اختر

کر اين گنج بنمايم در اينجا
که گردد همچو من در عشق رسوا

از آن عطار در تو ناپديدست
که دائم با تو در گفت و شنيدست

ز تو عطار در تو بي نشان شد
اگر چه در تو اول بي نشان شد

ز تو عطار اين سر يافت در جان
از آن شد در وجود خويش پنهان

حياتي يافت خواهي در دل و جان
در آخر هيچ نبود جز که جانان

که در قربت جمال بي نشان شد
در آن قربت که بد ديدار الله

محقق اين بيان در خويش بيند
که سر مصطفي در پيش بيند

خدا را ديد در خود آشکاره
بعزت شد ز خود در حق نظاره

خدا را ديد او در آفرينش
ولي در خويش شد عين اليقينش

تو اي عطار اگر چه در بلائي
حقيقت بيشکي در عين لائي

در اين دنيا بجز نيکي مکن تو
بجز نيکي مياور در سخن تو

در اين دنيا نمود خود چنان کرد
که در نيکي وجود خود نهان کرد

در آن سر هر چه کردي پيشت آيد
چو نيکو بنگري در خويشت آيد

هزاران چشمه معني در اسرار
تر در جان و دل آيد پديدار

از آن نورت اگر بوئي در آيد
ترا آن نور کلي در ربايد

نظر کن نور بيچون در تن خويش
که هستي نور کل در مسکن خويش

در اينجا عاقبت چون کام يابي
حقيقت در سرا اينجا شتابي

ره تو در فنا آمد در آخر
برون خواهي شدن از ديد ظاهر

مثال آفتابي در همه تو
فکنده نور خود در دمدمه تو

کسي داند که در اسرار ره يافت
که در ديدار خود ديدار شه يافت

فنا بايد شدن در اصل فطرت
که تا يکي شوي در عين حضرت

فنا بايد شدن در زندگاني
که در آخر حقيقت جان جاني

فنا بايد شدن در آخر بيچون
که در آن ذات خود آري پديدار

در اين معني که گفتي مي تو بر زن
زبانم لال شد در ديدن لا