هفت اورنگ جامي

گفت با خويشتن در آن دل شب
که کيانند اين سه تن يارب

او خرامان چو سروي اندر پيش
در قفا همچو سايه آن درويش

بوعلي هم روانه در دنبال
تا شود واقف از حقيقت حال

آن سخن کار کرد در دل من
داغ حسرت نهاد بر دل من

خرقه فقر و فاقه پوشيدم
در ره فقر و فاقه کوشيدم

گه بدو دست در کمر کردي
گه ز لبهاي او شکر خوردي

چشم دارم که در رياض نعيم
من و جانان به هم شويم مقيم

چون گرفتي چو زهره در بر چنگ
چنگ زهره فتادي از آهنگ

بود در پرده دلبر ديگر
همچو او پرده ساز و رامشگر

همچو مه خويش را در آب انداخت
همچو ماهي به غوطه خواري ساخت

خويشتن را چو وي در آب افکند
کرد ساعد به گردنش پيوند

بود شبها در آن نشيمن راز
با شکنهاي زلف او کجه باز

شب که رو در ره خطا رفتي
به سراي کسان چرا رفتي

در نفير و فغان زبان جرس
تنگ بر صبحدم مجال نفس

بيت بيتش مقام سوز و نياز
در هر مصرعش ز عيش فراز

در قوافيش شرح سينه تنگ
بحر او رهنما به کام نهنگ

گه در او ذکر يار و منزل او
وصف شيريني شمايل او

گه در او محنت درازي شب
عمر کاهي و جانگدازي شب

گه در او داستان روز فراق
حرقت داغ شوق و سوز فراق

روي در قبله وفا کردم
حق مسجد که بود ادا کردم

پشت خود در رکوع خم دادم
سجده گاه از دو ديده نم دادم

در گهر غرق گوش و گردن شان
خاک ره مشکبو ز دامن شان

غنچه پر نوش گلبني ز ارم
نافه در ناف آهويي ز حرم

با من اين نکته گفت و زود برفت
در من آتش زد و چو دود برفت

مانده دور از در تو آب و گلم
بر رخ توست چشم جان و دلم