هفت اورنگ جامي

فعل و ادراک در همه حالت
به تو باشد مضاف و حق آلت

هست در راه سعي و کوي طلب
شرط اول تعين مطلب

در بيابان دو ره چو پيش آيد
که يکي زان دو کعبه را شايد

زن مگويش که در کشاکش درد
يک سر موي او به از صد مرد

روي عاشق نخست در خويش است
دل او از براي خود ريش است

يافت خود را به خانه زيرين
بود سردابه اي در او ديرين

هر که يکدم جدا ز مقصود است
او در آن دم لعين و مطرود است

امر و نهيي که هست در قرآن
هست ازين قرب و بعد داده نشان

در طلب ناکشيده محنت و رنج
ريش گاوي بود توقع گنج

با پسر گفت پيري از همدان
کاي در اطوار کار خود همه دان

در دلش اين هوس که بي رنجي
يابم امروز رايگان گنجي

چون به اينجا رساند پير سخن
پسرش گفت در جواب که من

همچو پروانه کو به مجلس جمع
هستي خود فنا کند در شمع

شد چو از ره سواره بگذشتي
گلخني در نظاره گم گشتي

شعله از ژنده در تنش آويخت
او ز ديدار شه نظر بگسيخت

طالب اين مقام بود نبي
که به حق در اوان به طلبي

چند روزي بر اين نسق چو گذشت
بارها در ضمير ليلي گشت

مانده است از گروه گوران دور
نفکند در صف گوزنان شور

کرد نعلين دلبري در پاي
شد به گام وفا زمين فرساي

يک به يک نشئه جمال تو بود
که در اطوار مختلف بنمود

به کند خودش مقيد کرد
رويش از هر دو کون در خود کرد

به در اهل درد راهم ده
به صف عاشقان پناهم ده

زانچه از ذوق خود بيان کرده ست
در فتوحات مکي آورده ست

شب علي موفق آن شه دين
رفت در خواب سوي خلد برين

بعد ازان با هزار جاه و جمال
يافت ره در سرادقات جلال