هفت اورنگ جامي

هست در ديده حسن معني خام
نيست بي صورتش ز معني کام

سوي صورت نظر نکرده نخست
نيست در ديد حسن معني جست

مي کند سوي ديد نور آهنگ
ليک در شيشه هاي رنگارنگ

در دمشق از هواي غمزه زنان
گرد هنگامه هاست طوف کنان

سر بدو برده آشکار و نهفت
گفت اي شيخ در چه کاري گفت

کي ز بحر تعلقات جهان
که در او غرقه اند پير و جوان

چشم من بود بر جمال ازل
چون در آيينه ات فتاد خلل

نکند داستان شوق آغاز
با در و بام او نگويد راز

در جمال اثر کنند نگاه
به مؤثر برند از آنجا راه

فکر سرگشتي ست در ره عشق
کي رود حکم فکر بر شه عشق

هر چه در عرصه جهان بيند
همه بعد از شهود آن بيند

ظن او آنکه از گمان رسته ست
همه در بار خود يقين بسته ست

علم کامد يقين ز بيم زوال
به يقين ايمن است در همه حال

هستي خويش را در او گم ساخت
هيچ چيزي بغير او نشناخت

گاه او را عيان به صورت موج
ديد هم در حضيض و هم بر اوج

متراکم شد آن بخار و ز آن
متکون شد ابر در نيسان

هيچ جز بحر در جهان نشناخت
عشق با هر چه باخت با او باخت

آن يکي در مجالي اشيا
به صفت هاي حق بود بينا

وان دگر جمله را يک آينه ديد
که خدا را در آن معاينه ديد

ديد يک ذات در حدود جهات
متجلي شده به جمله صفات

کره مصمت است بي تجويف
جمع گشته در او لطيف و کثيف

نه در آن فرجه اي نه فاصله اي
نز خلاء هيچ ظرف را گله اي

هر که را ديده هست بر صورت
بيند آيينه محو در صورت

ور ز تقييد يابي اش مطلق
اوست پيدا در آينه الحق

وصف امکان شود در او مغلوب
منصبغ يابي اش به حکم وجوب