هفت اورنگ جامي

گر چه از بهر سبحه داشت به فن
مهره اي چند کرده در گردن

بود روشن رخت چو صبح دوم
در شب تار موي مشکين گم

بنهم در کنار کام تو را
دور دارم ز عار نام تو را

گر به دندان کسي لبش کندي
چين در ابروي خود نيفکندي

خواب او را چو دايه ديد گران
بست در پشت خادميش روان

سر برآور که وقت بيگه گشت
پاي در نه که کاروان بگذشت

بايزيدش جواب داد که مرد
آن بود در سراي صلح و نبرد

ديده مشغول خواب و دل بيدار
دست فارغ ز کار و دل در کار

کرد چشمش به روي مردم باز
در رحمت که کرده بود فراز

در ميانشان يکي به مسند ناز
خوش نشسته ز ديگران ممتاز

تا دم صبح در کشاکش بود
گاه خوش بود و گاه ناخوش بود

ناخوشي آنکه آن جمال و وصال
بود در معرض فنا و زوال

ور رسدشان ز دانه رنج و ملال
رو نهد در گريز فارغ بال

که فلان قوم در فلان ايام
مي زدند از پي اماني گام

نه که آن را فسانه اي خواني
در رياست بهانه اي داني

بي نظيري که شد زبان مقال
عقل را در صفات حسنش لال

ابروي او که در جهان طاق است
قبله عاشقان مشتاق است

زانکه من در جمال آن دلبر
معنيي ديده ام برون ز صور

گر چه آن معني ز صورت فرد
در لباس صور تجلي کرد

هر دو در ذوق من بود يکسان
نيست اين مشکل آن دگر آسان

من صفت بهر ذات دارم دوست
نه که در عشق ذات تابع اوست

وان دگر گفت دانه آن خال
در دلم کشت تخم رنج و ملال

ذره بود او ز نور هستي حق
ذره در نور بود مستغرق

عشق تو چون فتاد در کم و کاست
خاطر تو ز من رميده چراست

حسن معنيست ديده در صورت
چشم ازان دوخته ست بر صورت