هفت اورنگ جامي

يکي از قوم اگر بود ز غرور
در نمازش ز سهو و لهو قصور

کهف اصحاب سعد دين و دول
منتهي در طريق علم و عمل

کم بود در فروغ معرفتش
چون شود مهر ذره اي صفتش

از دل و ديده غرق آتش و آب
از تب عشق آن جوان در تاب

روشنم شد که آن محبت و درد
در دل من ازو سرايت کرد

گفت ناقل که اين حديث بلند
در من انکار گونه اي افکند

بود با من رفيق خبازي
در خلا و ملا هم آوازي

آتش انداخت در تنور سحر
شعله آن زد از درونم سر

زود آن موي را ز چشم بچين
موي در وي ز جهل سهل مبين

در زر خالص آن که دارد شک
زند از بهر امتحانش محک

صبر بر امتحان شيخ نمود
در دولت به روي خود بگشود

آن غرض ها که بودشان در سر
گردد از قول و فعلشان ظاهر

اي بسا کس که حرص زد راهش
آب ناخورده کشت در چاهش

آب بس تيز بود و پهناور
خرس مسکين در آب شد مضطر

چشمشان ناگهان فتاد بر آن
از تحير شدند خيره در آن

آن يکي بر کناره منزل ساخت
وان دگر خويش را در آب انداخت

در شناور دو دست زد محکم
باز ماند از شنا شناور هم

نيست بيرون از اينکه بپذيرد
در دل و جان خويشتن گيرد

از همه در صفات و ذات جدا
ليس شي ء کمثله ابدا

در فيض وجود بسته شدي
تار و پود بقا گسسته شدي

سلک جمعيت از نظام افتد
رخنه در کار خاص و عام افتد

در خبر گر چه هست صد کم يک
هست نسبت به آن جناب اندک

ذره اي نيست در مکين و مکان
که نه علمش بود محيط به آن

عدد ريگ در بيابان ها
عدد برگ ها به بستان ها

همه نزديک او بود ظاهر
همه در علم او بود حاضر