هفت اورنگ جامي

چون ببيند به کوه کبک دري
که کند در خرام جلوه گري

بست پايش چو بود در دل وي
کش برد زنده تا نواحي حي

گفت رو رو فداي ليلي باش
همچو من در دعاي ليلي باش

گه چرا کرده در زمين حرم
گه غذا خورده از رياض ارم

در عبارت چو او و هو رانند
غرض از او و هو همو دانند

چون شود دور کثرتش ز نظر
لفظ ايشان به آن بود در خور

ور تو گويي که کاملان بسيار
ما و من آورند در گفتار

گر چه آرد هزار طوفان زور
نفتدش در شهود بحر فتور

سر به سر در رکاب او بودند
بر رکابش جبين همي سودند

با همه بي همه فرس مي راند
در معارف گهر همي افشاند

کاين همه هاي و هو ز پيش و ز پس
نکند ذره اي اثر در کس

همچو اويي سزد معرف او
وين زمان در جهان چو اويي کو

بر درش حلقه حلقه اهل نياز
حلقه ناکوفته در او باز

چشمه ها را کند ز آب زلال
در زمين هاي شوره مالامال

مانع مه شود که در وطني
بر فروزد چراغ بيوه زني

در و ديوار تو شده ست سياه
ليک ازان تيرگي نيي آگاه

خيز در پرتو کسي کن جا
کت به آن تيرگي کند بينا

تيره کردي ز دود هستي روي
خيز رو کن در ابر هستي شوي

زده اصحاب و خواجه حلقه به هم
چون نگين اند و حلقه در خاتم

حبذا حلقه اي که فوج ملک
حلقه در گوش آنست ز اوج فلک

واي آن ماهيي که در تف و تاب
باز ماند ز بحرهاي خوش آب

خسته و پا شکسته در صحرا
مانده از گله و شبان تنها

زين جماعت اگر جدا افتي
در نخستين قدم ز پا ا فتي

حفظ اگر چه ز حق بود در خور
مظهر آن جماعت است اکثر

تابد انگشت تو چنان به شتاب
که در آن تافتن رود ز تو تاب