هفت اورنگ جامي

از کجي ها در اعتقادم پاک
نيست از طعن کج نهادم باک

به زبان فصيح و لفظ متين
گفت در طي شعر سحر آيين

به طبيعت مکن در آن مدخل
دين خود را بدان مکن مختل

ور شود با يکي ز صحبت نبي
در مقام جفا و بي ادبي

چه عجب کز وي آن کلام فضول
در گذارند بهر روح رسول

همه جزوند زان چراغ سبل
هست در جزو شمه اي از کل

همچو اين جاهلان جاه طلب
که غلو کرده در علو نسب

پدر و مادر از نسب عاري
پسر افتاده در نسب داري

پشک در نافه شد که من مشکم
مي دهد بوي خوش تر و خشکم

چون بود موجبه مقدمتين
سلب شر است در نتيجه و شين

مي دهد سلب در نتيجه شان
که نشد آن ز موجبات عيان

باد لعنت بر آن که مهره خر
کرد پيوند سلک در و گهر

نسب اهل بيت بر خواندند
ليک در کسب آن فرو ماندند

عمر در جست و جو به سر بردند
تا ز امکان به فعلش آوردند

تا چنان کاولين ز نفس جهول
کرد جد در زوال آل رسول

شيخ مهنه که در فضاي وجود
کس ازو مه نبود ز اهل شهود

گفت هستم من آل پيغمبر
اين بزرگي مرا بود در خور

هر خيالي که در مقابل شيخ
کرد انديشه تافت بر دل شيخ

گشته در مرکز جهان مرکوز
رو به روي جهانيان شب و روز

من هم اين از نسب نيافته ام
ليک در پيروي شتافته ام

هستي من در او چو او برسيد
حق به محبوبي خودم بگزيد

هر که در اتباع من شد گم
سر زد آخر ز جيب يحببکم

در ره گنجخانه جاي به جاي
ماند بر خاک ازو و نشانه پاي

هر که در بند آن رعايت بيش
بهره زان گنج بيش گيرد و پيش

هر که در راه عاشقي روزي
خورده باشد غم دل افروزي