هفت اورنگ جامي

يار هشيار و مرد عشق پرست
خفته در خوابگاه عشرت مست

زنده جاودان تو را بر سر
مردگان را چه مي کشي در بر

هر که موقن بود به آنکه خداي
حاضر و ناظر است در همه جاي

در و ديوار و حاجب و بواب
نيست بر ديدن خداي حجاب

در پس پرده هاي تو بر تو
کي تواند مخالفت با او

هر که داند که کاملان بشر
که نهانند در ميان بشر

کي تواند که در شب ديجور
کرده پنهان هزار فسق و فجور

با نبي يا ولي شدم همدم
ساخت در راز خود مرا محرم

خاصه ما و برگزيده ماست
نام او ثبت در جريده ماست

ساده مردي ز عقل دور ترک
داشت در ده يکي ضعيف خرک

بانگ مي زد که کيست در بازار
که خرد بهر خود خري رهوار

مي جهد همچو باد جاي به جاي
مي رود همچو آب در گل و لاي

يار در خانه و به گرد جهان
من طلبکارش آشکار و نهان

در صفت هاي اين متاع سقط
از جهالت چه اوفتي به غلط

خواجه را بين که عمرهاي دراز
بوده در حرص و بخل و خست و آز

چون نهد خوان در آفتاب به پيش
گيرد از ترس دست سايه خويش

صيت جود کف تو در عالم
طعن معن است و ماتم حاتم

زور و بهتان ز جانب مادح
که بود در کمال دين قادح

مدح گوي تو در برابر تو
خاک ادبار ريخت بر سر تو

باشد او را در اين سپنج سراي
زندگاني و زندگي به خداي

پور عبدالملک به نام هشام
در حرم بود با اهالي شام

در کساي بها و حله نور
بر حريم حرم فکند عبور

هر طرف مي گذشت بهر طواف
در صف خلق مي فتاد شکاف

چون کند جاي در ميان قريش
رود از فخر بر زبان قريش

همه جا از براي هر همجي
کرده ام صرف در مديح و هجي