هفت اورنگ جامي

يک به يک را جواب نيک شنيد
رو در آن شخص کرد و زو پرسيد

با پسر گفت لوليي در ده
نيست چيزي ز نان گندم به

حاضر آورد يک دو کاسه طعام
داشت محسوب در وظيفه شام

تا به تمثيل شرح سيرت وي
کردمي همچو آن عرب در ري

عربان در بغل نهاد و گذشت
گرد بازار و شهر و کو مي گشت

مي گريزي ز زخم نشتر مرگ
چه کني روي در برادر مرگ

باز بفرست نفحه اي ديگر
که به بيداريم بود در خور

وحدت صرف و هستي ساذج
بود اينها همه در او مدرج

ارض شد ملک و آسمان ملکوت
هر دو در تحت سطوت جبروت

شايد چو بار نخست در دومين
عرض او عين آسمان و زمين

آنچه در وي تجرد و تأثير
گشت ظاهر شد آسمان و اثير

آدميزاده در مبادي حال
پي نفس و هوا رود همه سال

لذت او در آن بود محصور
همت او بر آن بود مقصور

در کفش مانده سخت مضطر و خوار
همچو آن زن به دست آن عيار

داشت در ده مقام بيوه زني
تازه رويي و نازنين بدني

بود در کنج خانه مالامال
يک دو خم روغنش چو آب زلال

کرد ازان پر دو خيک و بر خر بست
جست بالا و در ميانه نشست

پيش راهش گرفت کاي خواهر
بلکه خورشيد و ماه در چادر

داد در دست زن که دار نگاه
تا به خيک دگر گشايم راه

به ضرورت به کار تن در داد
نام و ناموس را به گوشه نهاد

يادش آيد که در جوار خداي
بارها زد به جرم و عصيان راي

يادش آيد که در فلان ساعت
ديو چون زد بر او ره طاعت

هر چه در شصت سال يا هفتاد
کرد از شر و خير پيش افتاد

و آب چشمش شود در آن شيون
آتشش را به خاصيت روغن

اي به مهد بدن چو طفل صغير
مانده در دست خواب غفلت اسير