هفت اورنگ جامي

زانکه چون معده پر شود ز طعام
يکسر اعضا فتند در آثام

آدمي را ز بس فريب و فسون
در رگ و پي بود رونده چو خون

گرسنه سر به جيب صبر و ثبات
به که در کسب کردن شهوات

گرسنه پا به دامن ادبار
پشت بر خلق و روي در ديوار

مگر آن هرزه کار بي حاصل
که کند سعي در عمارت گل

هر چه سازد در آب و خاک تلف
نايدش زان به غير باد به کف

قبله گاه توجهات همم
بر دو گونه است در جميع امم

نفقاتش در آب و گل موضوع
ماند و او ز اجر او مقطوع

بلکه در حج و عمره و صلوات
چون بود بهر عاجلت نفقات

همه ماند در آب و گل مرهون
ندهد اجر صانع بيچون

چون ز گل درگذشت همت وي
نفاتش همي رود در پي

خود چه دانش بود در آن سينه
که بود جاي شهوت و کينه

هر که را همت آن بود که مدام
رودش در درون شراب و طعام

در نعم هر که روي منعم ديد
به نعم التفات نپسنديد

اکل و شربش چه باشد انس به حق
دايم او در حق است مستغرق

دل چو در نفس و وايه او بست
گشت ازان وايه پايه او پست

ناي خالي به است و طبل تهي
چند در ناي و طبل لقمه نهي

تا تو اين ناي را نسازي تنگ
نشوي در جهان بلند آهنگ

شو علم در فنا و فقر و قدم
نه به ملک قدم به طبل و علم

ذکرشان صرف بهر سفره و آش
فکرشان صرف در وجوه معاش

چشم بر در که کيست کز ده و شهر
يافته از طريق مردان بهر

آمد از شهر تا به منزل وي
امردک هم دوان دوان در پي

شيخ برجست و در جواب سلام
که عليک السلام و الاکرام

در هم آويختند هر دو دغل
به تمناي دستبوس و بغل

بعد ازان شيخ جاي خود بنشست
پرسش حال و کار در پيوست