هفت اورنگ جامي

وان که آيينه سکندر بود
سر جانش در او مصور بود

در مساس آنچه سنگريزه نمود
چون بديدند لعل و مرجان بود

نزدند از سر فساد و غلو
کافران جز در عناد و عتو

مؤمنان کرده در پيمبر روي
هم سمعنا و هم اطعنا گوي

کرده آن را خداي عز و جل
در سراي دگر جزاي عمل

زو به هر مرتبه نمود اثري
که ندارد نمود در دگري

در همه ذهن ها به قول اصح
عين اشيا بود نه ظل و شبح

ليکن اندر وجود نفس الامر
نيست در ذهن کس چه زيد و چه عمرو

در وجودين خويشتن دائم
گاه لا قائم است و گه قائم

در يکي از مقوله هيئات
باش گو و اندر آن دگر ز ذوات

در يکي از معاني و اوصاف
که بر اعيان بود مفاض و مضاف

که چه سان در مراتب و اطوار
مختلف مي نمايدش آثار

وين تغير به فهم اهل ادب
در اضافات واقع است و نسب

جاودان در مقر اجلال است
وز ازل تا ابد به يک حال است

يا جلي الظهور و الاشراق
کيست جز تو در انفس و آفاق

سايه را در مواقع تعليم
ضؤ ثاني رقم زده ست حکيم

بلکه مدعو وي است داعي نيز
در هدي و ضلال ساعي نيز

گر چه ما در شمار اسماييم
ليکن از روي ذات يکتاييم

ملک خواب را نگر که چه سان
کند اظهار در خيال کسان

بهر هر معنيي ز جنس صور
کسوتي بس مناسب و در خور

ديد در خواب صاحب خردي
که فم و فرج خلق مهر زدي

از تو آن منع چون مقرر شد
در خيالت چنين مصور شد

همچنين هر صفت ز نقص و کمال
که شود در تو راسخ از افعال

ياد کن آنکه در شب اسرا
با حبيب خدا خليل خدا

عرض فاني اند اين کلمات
نيست شان در دو آن بقا و ثبات