هفت اورنگ جامي

کلک از حالشان شنيد خبر
رفت و گستاخ حلقه زد بر در

نيست اين در گشادني برگرد
گر نه سردي مکوب آهن سرد

خلوت خاص و صحبتي تنگ است
حلقه زلف يار در چنگ است

گفت در باز کن بهانه مجوي
زانکه من خود کلم ندارم موي

موي را در ميانه نبود راه
من ز مو عاريم بحمدالله

که شبي در درون خلوت خاص
بودم از گفت و گوي خلق خلاص

در خانه بر اين و آن بسته
بر مصلاي خويش بنشسته

بود ز ابدال و در دلم افتاد
آندم از ملهم سداد و رشاد

اين سخن گفت و زد به رفتن راي
در فرو بسته و حصير به جاي

در سبا کرد آصفش اعدام
داد جاي دگر به هستي نام

ور نه يک ماهه راه در يک آن
قطع کردن برون بود ز امکان

ليک کار خدا و خاص خدا
نيست محصور در مدارک ما

وان دگر صمت دل بود که حديث
نکند در درونه نفس خبيث

نرود جز ره خطا و غلط
نزند جز در بلا و سخط

شد پي ميل خويش مکحله جوي
کرد صحرا و دشت در تک و پوي

بود در کار خود بدان تلبيس
شد مصور به پيش او ابليس

هرگز اين حيله در دلم نخليد
وين قباحت به خاطرم نرسيد

خود زني در چنين مکايد گام
من به تلقين آن شوم بدنام

و گر از خير دم زند يا شر
کند او را سؤال در محشر

هر نفس چون خزينه ايست تهي
تا تو نقدي در آن خزينه تهي

گر به ياد خدا ز گوهر و در
سازي آن مخزن تهي را پر

بود صد گنج گوهر آماده
همه در دست و پايم افتاده

بر زميني رسيد پهن و فراخ
راند خيل و حشم در آن گستاخ

هر که را بود شک در اسکندر
آن حکايت نيامدش باور

زير نعل ستور لعل که ديد
در و گوهر به رهگذر که شنيد