هفت اورنگ جامي

ور گذاري در و ز بام روي
هدف طعن خاص و عام شوي

مي روي زادگير و راحله جوي
روز و شب در قفاي قافله پوي

پاي بيرون نهد ازين گل و آب
روي در مستقر حسن ماب

در کفش زاد ني و راحله ني
همرهش کاروان و قافله ني

پايدان پاره پاي آبله شد
معده از رنج جوع در گله شد

مرد غوري گرسنه و تشنه
رمقي در تن از حياتش نه

رمد از خلق در سرار و جهار
تا زيد ايمن از شرار و شرار

دور باش از در خدا دوران
راه هجرت گزين ز مهجوران

چشم وي بر تو چشم تو بر وي
نفتد ور نه افتدت در پي

تا کسي کم کشد ازو باري
در دلي کم خلد ازو خاري

نقد کان بسته بر کمر دايم
در مقام کرم بود قايم

گفت کاي کان حلم و کوه شکوه
چند باشي چو کان نهان در کوه

تا گهر جاي کرده در کان است
قيمت او ز خلق پنهان است

کرده ام بند در بن غارش
تا رهد عالمي ز آزارش

گفت چون در رهيم پيش آيد
بي سبب دست جور بگشايد

اي که همت به سوي آن داري
که شوي شهره در نکوکاري

نه کم آزاريي بدان آيين
که به بي غيرتي کشد در دين

بل کم آزاريي طبيعت کوب
به خرد نيک و در شريعت خوب

مي شود مرتکب مناهي را
مي فتد در عقب ملاهي را

از علامات عقل و دين عاري
مذهبش حصر در کم آزاري

کرده در کوي و خانه و بازار
شرع و دين را بهانه آزار

شرع را تيره ساخت از توره
قند را شيره ريخت در شوره

کاي خدا هر که کرد نصرت دين
در دو کونش نصير باش و معين

روي در خلق و پشت بر مولا
دين فروشي کند پي دنيا

هر دو تنها به عيش بنشسته
بر رخ غير در فرو بسته