هفت اورنگ جامي

چون در صدق نيست باز بر او
مي کند لعنت آن نماز بر او

نه در آن صاحب غرض باشي
نه ازان طالب عوض باشي

مظهر آن تويي و در ظاهر
ساري احکام مظهر و ساير

نيست پيش محقق آگاه
مخلصان را جز اين خطر در راه

خس و خاشاک بين که در تگ پا
مي رود لحظه لحظه جاي به جا

جنبش خس اگر ز خس داني
رخش در کوي شرک مي راني

در تلاوت اگر به چشم شهود
متکم تو را شود مشهود

با تو معشوق خفته در آغوش
تو سپاري به نامه او هوش

نامه در هجر نزهت بصر است
ليک يوم التلاق درد سر است

ور شوي از جمال او محجوب
فکر در نامه کردن آيد خوب

از عهود قديم ياد دهد
صد در فيض را گشاد دهد

طرفه تر آنکه اهل جاه و جلال
که ندارند در زمانه مثال

به خرد گر چه در جهان سمراند
اين زخارف ازين خران بخرند

همه در گوش هوششان باد است
طبعشان ز اجتناب ازان شاد است

کهنه خوانند جمله را و قديد
کي بود در قديد ذوق جديد

بس که آن آب صاف و روشن بود
عکس آن استخوان در آب نمود

برد بيچاره سگ گمان که مگر
هست در آب استخوان دگر

لب چو بگشاد سوي آن به شتاب
استخوانش از دهان فتاد در آب

چون بديد آن کلنگ ساده نهاد
آتشي در نهاد او فتاد

به جهان در دهم صلاي کرم
خود خوردم طعمه و خورانم هم

سرنگون شد ز بخت بد فرماي
در غديري فتاد پر گل و لاي

ماند در لاي و گل پر و بالش
شد به ادبار مبدل اقبالش

کرد شخصي سؤال ازو به شگفت
کين چه مرغ است در جوابش گفت

باز را در شکار بودن به
جغد را جغدوار بودن به

گر تو از در روي مبارک باد
تاج فضلت کلاه تارک باد