هفت اورنگ جامي

مصحفي جو چو شاهد مهوش
بوسه زن در کنار خويشش کش

سر هر سوره بر مثال دري
که ازان در توان بر آن گذري

به کنار اين نگار فرخ فر
چون در آري به غير او منگر

در ادايش مکن زبان کج مج
حرفهايش ادا کن از مخرج

رغم طبع جهول و نفس عجول
جهد در عرض کن نه اندر طول

بار خود دور کن که جز باري
در ميان نيست سامع و قاري

هر چه در وي ضلالتي بيني
دامن از وي تمام درچيني

وانچه در وي هدايتي يابي
روي همت به سوي او تايي

در جوار خودش پناه دهد
ايمن از سگ سرش به راه دهد

مي رسم بر در تو هر روزه
شي ء لله زنان به دريوزه

نفس و شيطان که خصم دين منند
چون سگان خفته در کمين منند

چون زبان و جنان و ارکان را
که تصرف در آنست شيطان را

درجات رفيع در دو سرا
مبتني بر عمل فتاد تو را

«بي » که بنشست در مقام «الف »
چون خليفه به جاي مستخلف

ور نه «بي » در مواضع ديگر
منخفض بود و نافراخته سر

پادشاهان خليفگان حق اند
در خلافت همه بر اين نسق اند

اينست آن سر که سايلي آگه
از نبي در حروف بسم الله

هر تعين که گشت لا حق ذات
هست معدود در عداد صفات

رحمتي در کمال بسط و سعت
مستفاد از «و رحمتي و سعت »

بيني آن شاهد نگارين را
کرده در بر شعار مشکين را

تا در آن کسوتش ببيند هوش
چشم بنهاده بر دريچه گوش

ظهر قرآن بر او نکرد ظهور
بطن ها ماند در بطون مستور

گر شود مدي از اداي تو کم
حرف غم در دلت شود مدغم

نيست امکان آنکه ره يابي
زين در آن به که روي برتابي

بس مصلي که در ميان نماز
مي کند بر خداي عرض نياز