هفت اورنگ جامي

چيست حکمت در آفرينش خلق
که ازان قاصر است بينش خلق

خود به خود در خود آن همه گوهر
ديدمي بي توسط مظهر

نشود متصف به قسم دگر
جز به وقت ظهور و در مظهر

هر لنعلم که هست در قرآن
قسم ثاني بود مصحح آن

همه در ستر جمع متواري
همه از فرق و حکم او عاري

غير ازو در جهان نبيند هيچ
آشکار و نهان نبيند هيچ

زانکه در عالم خدا داني
جهل علم است و علم ناداني

حفظ کرده ست چند مسئله اي
در پي افکنده از خران گله اي

عمر خود کرده در خلاف و مرا
صرف حيض و نفاس و بيع و شرا

نحويي گفت در حضور عوام
«کان » گه ناقص است و گاهي تام

لب گشاد و در حقيقت سفت
گفت خوش نکته اي که نحوي گفت

کامل و تام آن بود الحق
که در اسم حق است مستغرق

پير دهقان چو دانه گندم
در زمين بهر کشت سازد گم

بعد ازان خوشه آورد بر سر
دانه در وي هنوز تازه و تر

کين چه چيز است، در مقابل آن
غير گندم نيايدش به زبان

نه ازو نان پزد کسي و نه آش
نشود صرف در وجوه معاش

هستي خود کند در او فاني
سر برآرد ز جيب انساني

سالها شد که روي در ديوار
دل برآرم به گرد شهر و ديار

سخنش را چو جا کنم در گوش
سازدم از سخنوري خاموش

وه کزين کس نشانه پيدا نيست
اثري در زمانه قطعا نيست

نه ازين کار در دلش دردي
نه ازين راه بر رخش گردي

دل به يکباره در خدا بستن
خاطر از فکر خلق بگسستن

بر در دل نشستن از پي پاس
تا به بيهوده نگذرد انفاس

وز فنون ادب چو نحو و چو صرف
آنچه باشد در آن علوم شگرف

صرفه در صرف عمر کن حرفه
که ز کوشش فزون بود صرفه