هفت اورنگ جامي

بود با او موافق و منقاد
در جنگ و مخالفت نگشاد

چون همه روي در نقاب شدند
ذره سان محو آفتاب شدند

در جهان شاه و رهبري چو علي
گر کسي سر کشد زهي دغلي

او به موهوم خويش دارد رو
زانکه موهوم اوست در خور او

جز در آن صورت ار شود ظاهر
گردد آن را ز جاهلي منکر

چون تجلي که در معاد بود
همه بر طبق اعتقاد بود

رو به هر چيز کاورد هر دم
در فضاي حوايج عالم

خيزد از قبر تيره خوار و خجل
پشت بر آفتاب و رو در ظل

گر مصلي کند به وقت صلاة
روي در کعبه از جميع جهات

تا کني در محيط زان شط ره
گفت ولوا وجوهکم شطره

در جهان هر صفت که معروف است
بي تقيد به جمله موصوف است

وانچه نقصي بود در آن واقع
نيست قطعا به سوي حق راجع

حق هم از بهر کشف اين مقصود
در کلام مجيد خود فرمود

ليک ارباب کشف و اهل عيان
در جماد و نبات و هر حيوان

هر چه آيد فرو ز عالم جان
قالبي باشدش در آن ميدان

شرح آن را کسي چه سان سنجد
نيست زانسان که در بيان گنجد

ديگري زان فريق گويم کيست
آنکه در هر عمل به وسوسه زيست

رو سوي کوزه و سبو نکند
جز در آب روان وضو نکند

نقد دين در مدينه و مکه
يافت از دست ناقدان سکه

شستن روي و دست و پا يک بار
فرض شد در شريعت مختار

روي و ريش اين همه چه مي شويي
در نجاست گرفته اي گويي

ساده دل چون ز خواب سر برداشت
ديد گم گشته هر چه در بر داشت

چون نيارست سر برهنه نشست
کرد بيرون ازار و در سر بست

سوي وسواس او گرايد ديو
همچو خون در رگش درآيد ريو

گه بگويد نويت پي در پي
گه به لاحول سازد آن را طي