هفت اورنگ جامي

هر چه فاني ازو زدوده شود
وانچه باقي در او نموده شود

لا نهنگيست کاينات آشام
عرش تا فرش در کشيده به کام

عقل داند ز تنگي هر کنج
که در او نيست ما و من را گنج

بوحنيفه که در معني سفت
نوعي از باده را مثلث گفت

در زمين و زمان و کون و مکان
همه او بيني آشکار و نهان

هست ازان برتر آفتاب ازل
که در او افتد از حجاب خلل

نفس را مطلع مساز بر آن
تا نيفتد ز عجب رخنه در آن

کند آن را پي بقا و ثبات
ثبت در طي دفتر حسنات

وين اشارت بدان بود که مدام
بايدش در حريم ستر مقام

در همه رتبه هاي امکاني
چه مجرد چه جسم و جسماني

نيست آن در حقيقت الا حق
که بود عين هستي مطلق

در ميان نسيت از کمال وفاق
فارقي جز تقيد و اطلاق

سر پر از کبر و دل پر از اعجاب
روي در خلق و پشت بر محراب

ميل هر کس به سوي مسکن اوست
روي هر مرغ در نشيمن اوست

سفره اي از حرام مالامال
همه چيزي در او به غير حلال

گر کند در حساب چمچه غلط
گويد او را هزار گونه سقط

مي نهد آن دگر ز نفس دغل
لقمه لقمه در آستين و بغل

پا به دامن کشيده سر در جيب
يعني افتاده ام به مکمن غيب

گاهي از فکر زن فتاده به بند
گه فرو مانده در غم فرزند

گه به دکان و تيم گشته گرو
بهر تحصيل اجره در تگ و دو

گه فرو رفته در چه کاريز
ز آب آن غله کشته و پاليز

او درين شغل و عالمي مغرور
گو نشسته ست در مقام حضور

قلب او ذاکر است و لب خاموش
تا لبش آرميده جان در جوش

روستايي ز دست باران جست
رفت و در پاي ناودان بنشست

گفت برخيز هان و هان برخيز
زودتر زين در دکان بگريز