هفت اورنگ جامي

در رهت خاکم از سر فاقه
گه فرس ران بر آن و گه ناقه

هر گياهي کز آن زمين خيزد
نافه در جيب ياسمين ريزد

رو در آن قبله گاه حشمت و ناز
پيش سينه نهاده دست نياز

لب بجنبان پي شفاعت من
منگر در گناه و طاعت من

خود به دست تو کي رسد دستم
اينقدر بس که در رهت پستم

ساخت آيينه و بداد جلا
منعکس شد در او صفا علا

ديد در وي خرد به نور قدم
سلطنت را قرين حسن شيم

داد نامش ازين دو اسم شگرف
درج در وي رموز حرف به حرف

هست در ضمن اين سه حرف دفين
نقد اسماء تسعه و تسعين

گر رعيت و گر سپاه وي اند
همه آسوده در پناه وي اند

چون برآمد به عدل و جودش نام
چشم دارم که در همين ايام

روزي از روزها کليم خدا
که زدي گام در حريم وفا

در شباني به ره نهاد قدم
بره اي کرد ناگه از رمه رم

بره هر سو دوان و او در پي
کرد بسيار کوه و هامون طي

کوشش من که در قفاي تو بود
نيز براي خود از براي تو بود

نيست در وقت ناخوشي و خوشي
هيچ کاري فزون ز بارکشي

بارکش باش تا به روز شمار
در سراي سرور يابي بار

شايد ار قدر او بلند شود
در جهان شاه ارجمند شود

همه در سايه اش بياسايند
سايه وش سر به پاي او سايند

نص قرآن شنو که حق فرمود
در مقام خطاب با داوود

با پسر گفت يک شبي مأمون
کاي در اقبال و بخت روزافزون

جامي اطناب در سخن نه سزاست
قصه کوتاه کن که وقت دعاست

خواهي آنها ز ايزد متعال
که بود در قياس عقل محال

عدل را در دلش چنان جا کن
که نراند برون ز عدل سخن

تا بود در جهان بقا امکان
باقيش دار شاه و شاه نشان