هفت اورنگ جامي

رود اين حرف در همه آنات
بر نفس هاي جمله حيوانات

شرح اشباع فتحه آنکه مدام
شد در اين اسم درج فتح تمام

به هوا و هوس در او نرسي
تا ز لا نگذري به هو نرسي

هيچ ذاتي به ذات او نرسد
عقل کل در صفات او نرسد

همه در راه و راه مي جويند
از غمت آه آه مي گويند

در مکين و مکان چه فوق و چه تحت
وحدتي ساذج است و هستي بحت

وانچه خود را ازان کند تقديس
تو در اثبات آن مکن تلبيس

در صفت هاي حق مشو يک چشم
مي گشا سوي هر يک اندک چشم

معتدل شو که هر که اهل دل است
در جميع امور معتدل است

ذات تو در سرادقات جلال
از ازل تا ابد به يک منوال

دمبدم در رهم منه دامي
تا پي کام خود زنم گامي

چند باشم ز خود پرستي خويش
بند در تنگناي هستي خويش

مي پرد مرغ همتم گستاخ
در رياض اميد شاخ به شاخ

من که باشم که با تو در بن غار
همچو اصحاب کهف باشم يار

روزگاري در آن قلم زده ام
از خطا و خلل رقم زده ام

نيست حرفي در او مصون ز عوج
چون الف بلکه کاف وش همه کج

ز آب عفوش ورق بشوي نخست
پس به کلک کرم که در کف توست

پاي کش در گليم گوشه خويش
دست بگشا به کسب توشه خويش

روي دل در بقاي سرمد باش
نقد جان زير پاي احمد باش

چون سهيلش رفيق سنگ آمد
سنگ در دم عقيق رنگ آمد

سنگکي کم ز مهره تسبيح
در کفش سبحه خوان به لفظ فصيح

وان فصيحان دل سيه چون سنگ
در خموشي ز نعت او يکرنگ

تا که حاصل شود بدين تبديل
نام او در بدايت تنزيل

ثبت در وي به لون بي لوني
کلمات الهي و کوني

بيدلي کرد در وفاي تو سود
که چو نعلين رخ به پاي تو سود