فرهاد و شيرين وحشي بافقي

مخور چندين غم شيرين نبايد
که درعيش تو نقصاني در آيد

مزن تيغ آنکه را تير است بر دل
منه بار آنکه را بار است در دل

تنوري باشد و اختر درونش
به از سينه و اين دل در درونش

کمند زلف بهر صيد بودم
چو ديدم خويشتن در قيد بودم

دل سنگين که بد در سينه من
کنون سنگي بود بر سينه من

مرا چاهي که بد زيب زنخدان
در آن چاهم کنون چون ماه کنعان

به نامش زهرها نوشيد کامم
که در کامش نشد جامي به نامم

هوس را در برش قدري تمام است
از آن خصميش با هر نيکنام است

گذشتم در رهش از شهرياري
چرا او بنگرد بر من به خواري

از آن بگذر که در ارمن اميرم
به ملک دلبري صاحب سريرم

همانا در دل اين انديشه دارد
که او خنجر به دست اين تيشه دارد

نداند کز فريب چشم جادو
گذارم تيشه اين در کف او

چه جا آنجا که يار آيد ز در باز
براي آنکه بر دشمن کند ناز

ببين از درد هجرم در تب و تاب
ز چشم و دل درون آتش و آب

مرا گفتي چو دل در عشق بندي
دهد عشقت به آخر سر بلندي

بدان سختي چو لختي چاره کردم
ز آهن رخنه ها در خاره کردم

کجا آهن که با اين سخت جانم
اگر کوشم در او راهي ندانم

که از جان طاقت از تن تاب رفته
در اين جو مانده ماهي آب رفته

به حيلت روزگاري مي گذارم
که جان در پاي دلداري سپارم

همه در زير چتر از تابش خور
چو تاووسان چتر آورده بر سر

در فردوس را گفتي گشادند
که آن حورا وشان بيرون فتادند

همه صيد افکنان در راه و بيراه
کمند زلفشان بر گردن ماه

ز مژگان چنگل شاهين گشاده
چو شاهين در پي کبکان فتاده

شراب لاله گونشان در پياله
همه صحرا تو گفتي رسته لاله

در اين بد کآمد از آن دلفريبان
بتي چون سوي رنجوران طبيبان