فرهاد و شيرين وحشي بافقي

در آن توفان که آسيب نهنگ است
شکسته زورقي را کي درنگ است

در آن آتش کزو ياقوت بگداخت
چگونه پنبه را جا مي توان ساخت

شدم در چنبر زلفي گرفتار
که دارد از سر گردن کشان عار

شراب کهنه و عشق جواني
در افکندش ز پاي آنسان که داني

وز آن پس شد به فکر چاره سازيش
درآمد در مقام دلنوازيش

به چشمم گفت آن خونخوار جادو
که مست افتاده در محراب ابرو

به اين هندوي آتشخانه رو
به خورشيد نهان در شام گيسو

سفرها کرده در غربت به خواري
به اميد وفا و بوي ياري

فرشته ديو را کي در خور آيد
که همچون خويشتن ديريش بايد

مرا باري دل از وي ناگزير است
سرم در چنبر عشقش اسير است

غريب کشور بيگانگان است
وليکن در دلش منزل چو جان است

حکيم اين راز را خود پرده در شد
که رازي کن دو بيرون شد سمر شد

که گل چون راز خويش از پرده بگشاد
به اندک فرصتي در آتش افتاد

چنين گوييد کز شيرين و فرهاد
خبر در محفل پرويز افتاد

که از چين چابک استادي قوي دست
که در فرسودن سنگش بود دست

چنان در کار برده هندسي را
که شسته نامه اقليدسي را

در اين صنعت به شوق زر نبوده ست
که با شوق دگر بازو گشوده ست

که درويش ارچه غيرتمند باشد
به عجز خويشتن در بند باشد

تو آنرا بين که با شاهان نپراخت
به نطع خسروي بازي در انداخت

خطا در خدمت شاهان روا نيست
ولي گويم که شيرين را خطا نيست

مگر نه شهره شد در شهر و بازار
به مهر و الفت شاه جهان دار

مگر نه رنجها در راه شه ديد
مگر نه طعنه ها از خلق بشنيد

که خسرو را در اندازد به تشويش
تهي سازد دل پر اندوه خويش

دگر در کشتن آن بي گنه مرد
چه کوشي چون نداني او چه بد کرد

توقع دارد او نيز اي شهنشاه
کز او يادآوري در گاه و بيگاه