فرهاد و شيرين وحشي بافقي

چو ديدي زخم خود در کاوش سنگ
زدي آهي و گفتي از دل تنگ

که اندر طالعم کاش آن هنر بود
که آهم را در آن دل اين اثر بود

نبودي عشق را گر پيش دستي
يقين گشتي سمر در بت پرستي

چنانش ترک چشم آراست خونريز
که در دل يافت ذوق خنجر تيز

درون سينه کردن کينه خويش
نهاني مهر او در سينه خويش

به تمثال ميانش رفت در پيچ
که گردد چون ميان او نشد هيچ

منم چيني و چين در بت پرستي
بود مشهور چون با باده مستي

جهان يکسر درين کارند مادام
همه در بت پرستي خاص تا عام

عجب درديست خو با کام کردن
به نا گه زهر غم در جام کردن

عجب کاريست بعد از شهرياري
در افتادن به مسکيني و خواري

خوشي چندان که در قربت فزون تر
به مهجوري دل از غم پر ز خون تر

در آن کوه جفا کش با دل تنگ
به جاي تيشه سر مي کوفت بر سنگ

ادب نبود به نوک تيشه سودن
چنين در عاشقي نااهل بودن

ستردي در دم آن نقشي که بستي
پس آنگه دست خويش از تيشه خستي

که چون آن گنج خوبي در برآيد
چو جان جايش به غير دل نشايد

ز خود پرداختي زان پس به گردون
که اي از دور تو در ساغرم خون

چو شيرين حلقه گيسو گشايد
چو من سد چون تواش در چنبر آيد

نخست از مرگ مي جستم کرانه
که تا دوري نيفتد در ميانه

کنون چون بينم آن زلف دلاويز
کشيده در ره دل تا عدم نيز

مران اي دوست از اين پس ز پيشم
زماني راه ده در وصل خويشم

اثرها دارد اين آه شبانه
ولي گر نيست عاشق در ميانه

چو عاشق را مراد خويش بايد
به رويش کي در وصلي گشايد

نمود از دولت عشق گراميش
اثر در کام شيرين تلخ کاميش

اگر دوزخ نهادي در بهشت است
چه بندد بر بهشت اين جرم زشت است

اگر دانم ز خسرو مشکل خويش
هوس را ره نيابم در دل خويش