فرهاد و شيرين وحشي بافقي

به گلگون بر نشست آن سرو آزاد
چو سايه در پيش افتاد فرهاد

در او نسرين گردون بس پريده
ولي بر ذره اش راهي نديده

اگر خواهي به وصلم آشنايي
مرا جا در درون جان نمايي

نيم دد تا به کوهم باشد آرام
که در کوه است مأواي دد ودام

ولي در خيل ما حرفي سرايند
که مردان را به سختي آزمايند

مهي کش در دل و جان است منزل
ز آب و گل کجا بگشايدش دل

دل آزاد و فرهاد آتشين دل
روان شاد و خسرو پاي در گل

چنين صحرا به صحرا دشت در دشت
فريب خويشتن مي داد و مي گشت

ز بس روييده در وي سبزه با هم
سحاب از برگ دادي ريشه را نم

ز بس گل کاندرو هر سو شکفته
زمينش سر به سر در گل نهفته

کس ار باري از آن صحرا گذشتي
خزان در خاطرش ديگر نگشتي

به ساقي گفت آبي در قدح ريز
که اندر سينه دارم آتشي تيز

ز بيتابي ببين در پيچ و تابم
فشان بر آتش دل از مي آبم

مي گلرنگ در جام طرب کرد
به مستي هوشياري را ادب کرد

نه جانان را سر ناکامي من
نه دوران در پي بدنامي من

جواني صرف کرده در غم دل
شمرده زخم دل را مرهم دل

بلي شايسته شير است زنجير
کمند و بند شد در خورد نخجير

گلش گفت ار درين قولت فروغ است
ترا در عاشقي دعوي دروغ است

وگر در عاشقي قولت بود راست
به هر گلبن روي حسن من آنجاست

گرش دلداده اي در پيش بودي
ز حرفش بوي سوز دل شنودي

اگر بازار خسرو با شکر شد
نمي بايد تو را خون در جگر شد

چو عشق آتش فروزد در نهادي
به خاصيت بر او آب است بادي

در آن هنگام کاستيلاي عشق است
صبوري کمترين يغماي عشق است

در آنجا با دلي پردرد و اندوه
بر آن شد تا تهي سازد دل کوه

دلي در سينه بودش چون دل تنگ
گهي بر سينه مي زد گاه بر سنگ