فرهاد و شيرين وحشي بافقي

کسي کش عزم را بي حزم شد پيش
چو محبوسان بود در خانه خويش

طلب را کفش پيش پا نهادند
غرض را رخت در صحرا نهادند

عمل پيوند عشق تازه آغاز
نهان از يک به يک در پوزش راز

که در بزمش بساط آرايي از کيست
بساطش را نشاط افزايي از کيست

همان در رقص باشد زير رانش
اگر تازد جهان اندر جهانش

بتازد از کناره در ميانه
به بالا برده دست و تازيانه

ز شوخي در پي اين يک دواند
به بازي بر سر آن يک جهاند

نه يک ديدن همه دستش نظر گاه
نشانده سد نگه در هر گذرگاه

تک و پوي نظر از حد گذشته
در آن صحرا نگاهش پهن گشته

ز پي تازان بتان سر خوش مست
يکي شيشه يکي پيمانه در دست

دو مرد کاردان در هر هنر طاق
به منشور هنر مشهور آفاق

کند بي مزد جان در سخت کوشي
بود مستغني از صنعت فروشي

نه آن صنعتگر است اين تيشه فرساي
که افتد در پي هر کار فرماي

ولي اين گفته ها در پرده اولاست
به تو اظهار آن ناکرده اولاست

که خوش نايد سخن در پرده گفتن
چه حرف است اين که مي بايد نهفتن

بگفتندش سخن بسيار باشد
که آنرا پرده اي در کار باشد

اگر روي سخن در نکته داني ست
زبان رمز و ايما خوش زباني ست

به سوي مبتلاي نو عنان داد
هزارش رخنه سر در ملک جان داد

هر آن شادي که بود اندر زمانه
نهادند از کرانه در ميانه

چو ديد از دور شيرين عاشق نو
سبک در تاخت گلگون سبکرو

به آنجانب که مي شد در تک و تاز
به جاي گردش از ره خاستي ناز

سري چون بندگان افکنده در پيش
جبيني از سجود بندگي ريش

سراپاي وجود از عشق در جوش
همين لب از حديث عشق خاموش

پري رخ را عنان مستانه در دست
نگاهش مست و چشمش مست و خود مست

نگه در حال پرسي گرم گفتار
نه گوش آگاه از آن ني لب خبردار