فرهاد و شيرين وحشي بافقي

به خسرو طعنه بايد زد نه بر من
نمي دانستم اينها من در ارمن

نمک مي ريخت از لعل نمک ريز
وزان در ديده ها مي شد نمک بيز

به خسرو جنگ در پيوسته مي راند
گهي تند و گهي آهسته مي راند

بلي آنرا که اندوهيست در پي
نمي داند که چون ره مي کند طي

طبيعت مستعد ناز مي يافت
در ناز و کرشمه باز مي يافت

اگر بر گل اگر بر لاله ديدي
نهاني از خودش در ناله ديدي

ز هر برگي در آن دشت شکفته
نيازي يافتي با خود نهفته

چو وقت آيد که بر مسند نهد گام
شراب عيش بايد ريخت در جام

نه بادش را غباري بود بر روي
نه آبش را گلي آلوده در جوي

طلب فرمود خاصان هنر سنج
در افشان شد ز ياقوت گهر سنج

قياسي از اساس کارشان کرد
به قدر کار زر در بارشان کرد

در آن کاري که با فکرش گرو بود
چنان دستش به صنعت تيز رو بود

ز خور در پيش روي نور پاشش
بگردد راه مه از دور باشش

در آن مجلس که با احسان فتد کار
کسي بايد که آنجا زر کند بار

به ميلي چند از اين آب وهوا دور
بهشتي هست در وي جلوه حور

ز خاره پايه اش را زير پايي
ز استادان در او کار آزمايي

ندارد ديگري اين خط پرگار
شما را رنجه بايد شد در اين کار

اگر خواهي هنر را سخت بازو
زر بي سنگ بايد در ترازو

به مرد تيشه سنج سخت بازو
چو زر کردند گوهر در ترازو

به ناخن تنگدستي گو بکن کان
که الماسش نباشد در نگين دان

اگر تو کارفرما را بداني
چو نقش سنگ در کارش بماني

بگفتندش که آن شيرين مشهور
کزو پرويز را شوريست در شور

از آن سيلش که در رفت از ره گوش
نگون شد سقف و طاق خانه هوش

از آن تخمي که مي کردند در گل
وفا مي رستش از جان، مهر از دل

چنانش مهر غالب شد در آن کام
که ره مي خواست طي سازد به يک گام