فرهاد و شيرين وحشي بافقي

نه خسرو در دلش جا آنچنان داشت
که آسان مهرش از دل بر توان داشت

چو در طبع کسي ذوقي کند جاي
عجب دارم کزان بيرون نهد پاي

زبانش زخم خنجر داشت در زير
چه خنجر ، زخم زهر آلوده شمشير

زهي مهمان کش آن صاحب سرايي
که آيد در سرايش آشنايي

که در دامان کوه و کوهساري
که تا کوه است از آنجا نعره داري

بساطش در نقاب گل نهفته
گل و لاله ست کاندر هم شکفته

نسيمش را مذاق باده در پي
همه جايش براي صحبت مي

اگر شيرين در او بزمي نهد نو
دگر يادش نيايد بزم خسرو

به باغ خلد اگر شيرين کند جاي
نهد عيش از در ديگر برون هاي

اگر دل خوش بود مي خوشگوار است
شراب تلخ در غم زهر مار است

چه خرسندي در آن مرغ غم انجام
که باغ و راغ بايد ديدش از دام

بلي مي خوش بود در دشت و کهسار
ولي گر يار باشد ليک کو يار

بود بر بلبل گل آتشين داغ
کش افتد در قفس نظاره باغ

چو پرزد ديد بال خويش بسته
عدوي خانه در پهلو نشسته

که مرغي را چه ذوق از سرو شمشاد
که پروازش بود در دست صياد

قفس باشد ارم بر نغمه سازي
که بيند در کمين تاراج بازي

که صياد مرا با من شماريست
مرا هم در شکنج دام کاريست

به رفتن زود خيز و گرم مايه
چو دانا در بناي سست پايه

اشارت کرد تا گلگون کشيدند
ز مشکو رخت در بيرون کشيدند

برون آمد ز مشک و دل پر از جوش
نهانش سد هزاران زهر در نوش

که از ما بر عزيزان تنگ شد جاي
نمي بينيم بودن را در آن راي

نه آخر عزت داغ تو داريم
چرا زينگونه در پيش تو خواريم

تو در اول به ياري خوش دليري
ولي بسيار يار زود سيري

من اول کآمدم بودم وفادار
در اينجا سر برآوردم بدين کار

به جرم اين که در طبعم وفا نيست
به طعنم اينچنين کشتن روا نيست