فرهاد و شيرين وحشي بافقي

ز ابر بال او در پر فشاني
ببارد ز آسمان تاج کياني

ز تاجش خسروي معراج يابد
جهان در سايه آن تاج يابد

فلک در خطبه اش جايي نهد پا
که هست از منبرش سد پايه بالا

ولي اين نام بس زين جستجويم
که در سلک هواداران اويم

ازين به دولتي خواهم در ايام
که تا خورشيد باشد باشدم نام

خموشي بر سخن گر در نبستي
ز آسيب زبان يک سر نرستي

نه بلبل در قفس باشد ز صياد
که از فرياد خود باشد به فرياد

ولي آنجا که باشد جاي گفتار
خموشي آورد سد نقص در کار

چو مطرب نازکي خواهد در آهنگ
زند مضراب نازک بر رگ چنگ

نواي عشق را کن پرده اي ساز
که در طاق سپهرش پيچد آواز

کسي کش آن زبان در آستين نيست
زبانش هست اما آتشين نيست

سر اين رشته هاي پيچ در پيچ
همين ميل است و باقي هيچ بر هيچ

ز گل بر بسته بلبل را پر و بال
شکسته خار در جانش که مي نال

غرض کاين ميل چون گردد قوي پي
شود عشق و درآيد در رگ و پي

نبيني هيچ جز ميلي در آغاز
ز اصل عشق اگر جويي نشان باز

اگر يک شعله در خود سد هزار است
به اصلش بازگردي يک شرار است

تف اين شعله ما را در جگر باد
از اين آتش دل ما پر شرر باد

اگر سد آب حيوان خورده باشي
چو عشقي در تو نبود مرده باشي

که ليلي گر چه در چشم تو حوريست
به هر جزوي ز حسن او قصوريست

ز حرف عيب جو مجنون برآشفت
در آن آشفتگي خندان شد و گفت

اگر در ديده مجنون نشيني
به غير از خوبي ليلي نبيني

عقاب آنجا که در پرواز باشد
کجا از صعوه صيد انداز باشد

در آن توفان که عشق آتش انگيز
کند باد جنون را آتش آميز

اساسي گر نداري کوه بنياد
غم خود خور که کاهي در ره باد

اگر مرغابيي اينجا مزن پر
در اين آتش سمندر شو سمندر