فرهاد و شيرين وحشي بافقي

براقش پيش باز آمد به تعجيل
دويده در رکاب آويخت جبريل

در آن مسجد امام انبيا شد
خم ابروش محراب دعا شد

چو در بزم سوم آوازه انداخت
به چادر زهره ساز خود نهان ساخت

نبودي گر نهان در چادر او
شکستي ساز او را بر سر او

وز آنجا بر در دير زحل تاخت
چو او را پير راهب ديد بشناخت

شهادت گفت و جان در پاي او داد
به شکر خنده حلواي او داد

ثوابت از دو جانب در رسيدند
دو شش درج گهر پيشش کشيدند

در آن خلوت که آنجا گم شود هوش
نکرد از جمع گمنامان فراموش

در آن ديوان نبرد از ياد ما را
خطي آورد و کرد آزاد ما را

نه هرکس در مقام «لي مع الله »
به خلوتخانه وحدت برد راه

نه هر کو بر فراز منبر آيد
«سلوني » گفتن از وي در خور آيد

چو گردد شه نهاني خلوت آراي
نه هرکس را در آن خلوت بود جاي

چو راه گنج خاصان را نمايند
نه بر هرکس که آيد در گشايند

دو انگشتش در خيبر چنان کند
که پشت دست حيرت آسمان کند

شد آن تيغ دو سر کو داشت در مشت
براي چشم شرک و شک دو انگشت

دويي در اسم اما يک مسما
دوبين عاري ز فکر آن معما

گر اين يک نور بر رخ پرده بستي
جهان جاويد در ظلمت نشستي

در اين ميزان گنج و عقل سنجان
که عقلش کفه اي شد کفه جان

در گفتار عماني صدف نيست
صدف را غير بادي زو به کف نيست

درين فاني ديار خشک قلزم
مجو اين در که خود هم مي شوي گم

دياري هست نامش هستي آباد
در او بحري ز خود موجش نه از باد

در آن دريا مجال غوص کس ني
کنار و قعر راه پيش و پس ني

اگر خاک است در راهش غباريست
و گر چرخ است پيشش پرده داريست

تواريخ حدوثش تا قدم ياد
که چون در بطن قدرت بود و کي زاد

ازين شاخ گل بستان جاويد
خوش آيد خار هم در جيب اميد