فرهاد و شيرين وحشي بافقي

کنشتي پر صنم شد دل سد افسوس
در و بامش پر از زنار و ناقوس

بساطي کش نبوت مجلس آراست
کجا هر بوالفضولي را در او جاست

بسا کوري که آيد تا در بار
چو چشمش نيست سر کوبد به ديوار

در اين ايوان که با طغراي جاويد
برون آرند حکم بيم و اميد

جهان را در صلاي کار جمهور
به لطف و قهر تو کردند منشور

شکست آموز کار لات و عزا
نگونسازي از او در طاق کسري

شکوه او صليب از پا در افکند
کزان هيزم بسوزد زند و پازند

سجود از چار حد مرکز گل
برندش پنج نوبت در مقابل

نه در دستش همين شق قمر بود
به هر انگشت از اينش سد هنر بود

به تخت هستي ار خاص است اگر عام
همه در حيطه فرمان او رام

سپندي سوخت در دفع گزندش
به بالا جمع شد دود سپندش

چو راه خدمتش نسپرد سايه
در آن پستي که بودش ماند مايه

ز جسمش گوخرد اندازه بردار
حديث جان همان در پرده بگذار

در آن قالب کسي کاين جانش باشد
به گردون برشدن آسانش باشد

شبي روشنتر از سرچشمه نور
رخ شب در نقاب روز مستور

به شک از روز مرغان شب آهنگ
خزيده شيپره در فرجه تنگ

از آن دولتسرا تا عرش اعظم
ملايک بافته پر در پر هم

ز گوهرها که بوده آسمان را
پر از در کرده راه کهکشان را

رهي آراسته از عرش تا فرش
براقي جسته بر فرش از در عرش

چو اوصاف تک و پويش کنم ساز
سخن در گوش تازد پيش از آواز

به هر جا آمده در عرصه پويي
زمين وآسمان طي کرده گويي

سراي ام هاني را زهي قدر
که مي تابيد در وي آن مه بدر

بزد جبريل بر در حلقه راز
که بيرون آي و بر کون ومکان تاز

فرو رفته ست خور در آرزويت
تو باقي ماني و خورشيد رويت

برون نه گام و لطفي يارشان کن
نگاه رحمتي در کارشان کن