ناظر و منظور وحشي بافقي

نه رسم عيب جويي پيشه سازد
حيات خود در اين انديشه بازد

خدايا پرده اي بر عيب من کش
زبان حرف گيران در دهن کش

بنه مهري بر اين قلب زر اندود
که در ملک جهان رايج شود زود

ز دست خائنانش در امان دار
به ملک حفظ خويشش جاودان دار

فرهاد و شيرين وحشي بافقي

الاهي سينه اي ده آتش افروز
در آن سينه دلي وان دل همه سوز

کرامت کن دروني درد پرورد
دلي در وي درون درد و برون درد

ز گنج راز در هر کنج سينه
نهاده خازن تو سد دفينه

به راه اين اميد پيچ در پيچ
مرا لطف تو مي بايد، دگر هيچ

به آن خاري که در صحرا فتاده
دواي درد بيماري نهاده

در نابسته احسان گشاده ست
به هر کس آنچه مي بايست داده ست

در آن موقف که لطفش روي پيچ است
همه تدبيرها هيچ است، هيچ است

خرد را گر نبخشد روشنايي
بماند تا ابد در تيره رايي

کمال عقل آن باشد در اين راه
که گويد نيستم از هيچ آگاه

به خاک اين قدر دادن رمز کاريست
که عزت پيش ما در خاکساريست

چه شد گو خاک باش از جمله در پس
منش برداشتم، اين عزتش بس

نشاندي پنج از آنها بر در بار
ز احوال همه عالم خبردار

ز بيرون هر چه برقع برگشاده
در آن آيينه عکسش اوفتاده

به خدمت عقل و نفس و چرخ و اختر
همه پيشش ستاده دست در بر

اگر جسمانيد ار جان پا کند
همه در خدمت اين مشت خاکند

عدم بلک از عدم هم لختي آنسوي
بديهاي نهفته در عدم روي

ولي آن گريه را سودي نباشد
که از تو در جگر دودي نباشد

شراري بايد از تو در ميانه
که دوزخ سوخت بتوان زان زبانه

بديها در خودي خس پوش داريم
بده برقي که دود از خود برآريم

خوشا حال دل آن کس در اين کوي
که چوگان تو مي گرداندش گوي

فلک گوي سر ميدان آنست
که گويش در خم آن صولجانست