ناظر و منظور وحشي بافقي

تو گفتي زال شاخ مشک بيد است
که او در کودکي مويش سفيد است

دميده سبزه هر سو از دل سنگ
نهان گرديده تيغ کوه در زنگ

ز هر سو مطربي در نغمه سازي
به زلف چنگ کردي دست يازي

ز دف در بزمگاه افتاده آواز
ز دست مطربان مجلس فغان ساز

نواسازان نوا کردند آهنگ
سخن در پرده قانون گفت با چنگ

که با ناظر درآيد از در لطف
نظر بر وي گشايد از سر لطف

ز سرما آب را حال تباهي
ز يخ خود را کشيده در پناهي

بزرگان را به سوي خويشتن خواند
به صف در صد گاه خويش بنشاند

به سوي اهل مجلس شاه چون ديد
سرشک حسرتش در ديده گرديد

دو سر هرگز نگنجد در کلاهي
دو شه را جا نباشد تختگاهي

ز يکسو جامه کرده چاک منظور
فتاده از خروشش در جهان شور

همه در بر پلاس غم گرفتند
به فوتش هفته اي ماتم گرفتند

اگر غم شد، نماند نيز شادي
بود در ره مراد و نامرادي

ببين تا چون فنا کرديمش آخر
خلل در کار آورديمش آخر

کند هر لحظه داماني پر از در
وز آن هر گوشه سوراخي کند پر

از اين درها که ما در خاک داريم
بسا فرياد کز حسرت بر آريم

در گنجينه احسان گشادند
به عالم داد عدل و داد دادند

بسي عريان تنان را جاي بيم است
از آن عقرب که در زير گليم است

نه يي نقش گليم آخر چنين چند
تواني بود در يک جاي پيوند

بحمدالله که گر ديديم رنجي
در آخر يافتيم اين طور گنجي

نگو آسان طلسمش را گشادم
که پر جاني در اين انديشه دادم

که مشتي خاک ره گر برگرفتم
روانش در لباس زر گرفتم

در اين معدن که زر سيماب گرديد
بسان کيميا ناياب گرديد

زر نابم ز کان ديگري نيست
بدين در هم نشان ديگري نيست

سخن کاو بکر خلوتگاه غيب است
نهان گرديده در خرگاه عيب است