ناظر و منظور وحشي بافقي

خوش آن روزي که در چين منزلم بود
مراد دل ز جانان حاصلم بود

صبا گفتي که بوي يارم آورد
که جاني در تن بيمارم آورد

چو کرد از پيش رو موي جنون دور
ستاده در برابر ديد منظور

کسي کاو را فزونتر درد هجران
فزونتر شاديش در وصل جانان

کجا صاحب خرد آشفته حال است
در آن هجران که اميد وصال است

چه غم بودي در اين هجران جانکاه
اگر بودي اميد وصل را راه

فغان زين تيره شام نااميدي
که در وي نيست اميد سفيدي

چنانشان خواب مستي کرد بيتاب
که تا صبح جزا ماندند در خواب

اجل يا رب چه مرد افکن شرابي ست
که در هر جانبي او را خرابي ست

که در زير زمين احوالشان چيست
جدا از دوستداران حالشان چيست

هزاران بکر فکرت دوش بر دوش
نشسته در عزاي او سيه پوش

ز روشان گرد ماتم آشکاره
در اين ماتم دل هر يک دو پاره

بيا وحشي بس است اين نوحه غم
مگو در بزم شادي حرف ماتم

که اي بيمار غم حال دلت چيست
به روز بيدلي در منزلت کيست

به غير ازقطره اشک دمادم
که مي گردد به گردت در شب غم

غم خود خور به روز شادماني
که دارد مرگ در پي زندگاني

کشد چون ژاله در جيب صدف سر
شود آخر شهان را زيب افسر

ز ناکامي چه مي نالي در اين کاخ
ثمر چون پخته شد خود افتد از شاخ

عنان رخش در دستي گرفته
به دستي دست پا بستي گرفته

ز روي عجز در پايش فتادند
به عجزش رو به خاک ره نهادند

به ناظر همعنان گرديد منظور
ز حيرت در ميان لشکري دور

نمي دانست لشکر تا به آن روز
که در چين شهريار است آن دل افروز

ببندم عقد با شهزاده منظور
چه مي گويي در اين انديشه دستور

وزير از گنج عصمت شد گهر سنج
زبان را کرد مفتاح در گنج

از او بهتر نمي يابم در اين کار
اگر واقع شودخوبست بسيار