ناظر و منظور وحشي بافقي

به جانان حرف دوري در ميان داشت
حديث شکوه او بر زبان داشت

مرا دادي ز غم سر در بيابان
نشستي خود به بزم عيش شادان

خوش آن کاو در بياباني نهد رو
که هرگز کس نيابد سر پي او

ز خاک او ز راه سيل شد چاک
در او شد سينه چاکي هرطرف چاک

در او هر پاره سنگ از هر کناري
شده لوح مزار خاکساري

در آن کوه مصيبت بود غاري
بسان گور جاي تنگ و تاري

در او افکنده فرش از جلوه خود مار
ز تار عنکبوتش نقش ديوار

ز طرف نيل آن صحرا نشيمن
در آن کوه مصيبت ساخت مسکن

در آن غار بلا انداخت خود را
به کام اژدها انداخت خود را

که در چنگ بلا تا چند باشم
به زنجير الم پابند باشم

فغان کردي ز بار کوه اندوه
فکندي هاي هاي گريه در کوه

چو کردي جا در آن غار غم افزا
گرفتندي به دورش وحشيان جا

ز گرمي توده گل شد چو دوزخ
در او از زير مي شد آب چون يخ

برون از شهر ما فرخنده جاييست
در آن نيکويي آب و هواييست

در آن ساحت اگر منزل نمايي
نخواهد بود دور از دلگشايي

ز نور آفتاب آن رخش چون برق
رسيدي پيشتر از غرب در شرق

عيان گرديده داغ لاله تر
به رنگ آينه کافتد در آذر

در آن دلکش نشيمن مانده برپا
پي دفع حرارت غنچه حنا

به بلبل در دهن خواني چکاوک
کله کج کرده چون هدهد به تارک

در آن عشرت سرا مأوا نمودند
به بزم شادماني جا نمودند

که در نزديک آن دلکش نشيمن
بدان کوهي که ناظر داشت مسکن

براي آب مي گرديد در کوه
ره افتادش سوي آن غار اندوه

تنش در موي سر گرديده پنهان
ز سوز دل به خاک تيره يکسان

تو در بتخانه چين با بتان يار
به غار مصر من چون نقش ديوار

چه کم گردد که از چشم فسونساز
کني در ساحري افسوني آغاز