ناظر و منظور وحشي بافقي

چو قيصر کرد حرف مصريان گوش
چو نيل مصر زد خون در دلش جوش

چو نيزه خود آهن مانده بر سر
چو ششپر جوشن پولاد در بر

ازين معني چو شد خسرو خبردار
چو شمعش کرد سوزي در جگر کار

فتادش در رگ جان پيچ و تابي
وز آتش گشت پيدا اضطرابي

گروهي چون سنان نيزه خويش
ز اهل صف قدمها مانده در پيش

ز هر شمشير جويي آشکاره
به جاي سبزه زهرش در کناره

ز بيداد تفنگ خصم بد کيش
يلان را مانده در دل سد گره بيش

محيطي شد ز خون دشت ستيزه
در او شد مار آبي چوب نيزه

علم در مرگ سرداران عزادار
به گردن شقه اش گرديده دستار

به ماتم کوس طرح شيون انداخت
سنان شال سيه در گردن انداخت

چو قيصر ديد دشمن در برابر
بر اوشد از سر کين حمله آور

چو بر رخش فلک بر بست دوران
سر رومي در اين فرسوده ميدان

بلي اينست قانون زمانه
نه امروز است در دور اين ترانه

وگر درويش بي شامي در اين راه
چرا از غم کشي آه سحرگاه

ترا در سير يکرا نيست هر پا
به کوي شادماني راه پيما

کشيد از غايت مهرش در آغوش
نهادش خلعت اقبال بر دوش

که ناظر داشت در کشتي نشيمن
ز ابر ديده دريا کرد دامن

چو آتش يافتي بيتاب خود را
دويدي کافکند در آب خود را

چو همراهان ازو اين حال ديدند
در آن کشتي به زنجيرش کشيدند

منم در راه تو از پا فتاده
به طوق خدمتت گردن نهاده

نمي دانم تو باري در چه کاري
که بر ره حلقه هاي ديده داري

فغان کاين طوق پامال غمم ساخت
عجب کاري مرا در گردن انداخت

مرا کاين است همپا چون نيفتم
ز اشک خويش چون در خون نيفتم

که چون از رنج دريا رست ناظر
شبي در خواب شد آشفته خاطر

چو خوابش برد در چين ديد خود را
به جانان عشرت آيين ديد خود را