ناظر و منظور وحشي بافقي

که چون منظور دور از لشکري گشت
خروشان همچو سيل افتاد در دشت

نماند در مقام خسته حالي
دل پر سازد از فرياد خالي

ز تنهاييست مي را در فرح روي
چو يارش پشه شد گردد ترش روي

در او هر سو چکاوک خانه کرده
چو هدهد کاکل خود شانه کرده

ميان سبزه آب افتاده بيهوش
کشيده سبزه تنگ او را در آغوش

به آسايش به روي سبزه افتاد
سمند خويش را سر در چرا داد

فتادي همچو گل از دست بر دست
که شد در خواب نازش نرگس مست

چو مست خواب شد آن مايه ناز
سمندش ناگه آمد در تک و تاز

نظر چون کرد شيري ديد از دور
در و دشت از غريوش گشته پر شور

به روي سبزه مي غلطيد چون آب
که شد بر روي گل آهوش در خواب

نظر چون کرد شهري در نظر ديد
سوادش از نظر پر نورتر ديد

کشيده خندقش از غرب تا شرق
در آب خندقش چوب فلک غرق

ز روي خرمي ميراند توسن
که تا گشتش در دروازه روشن

ز نيش خويش شير اين گذرگاه
نهاده رهروان را خار در راه

چو ديد آن گنج در ويرانه خويش
به پيش آورد درويشانه خويش

چنين در بزم شه تا شام جا کرد
سخن از هر دري با شه ادا کرد

براي پاس آن پاکيزه گوهر
گروهي حلقه سان ماندند بر در

ز دانش يافت قدري آن خرد کيش
که شاهش داد جا در پهلوي خويش

بلي هر جا که باشد صاحب هوش
عروس دولتش آيد در آغوش

درآمد ناگه از در حاجب شاه
ستاد از پيش شادروان درگاه

که اي شاهان به راهت سر نهاده
رسول روم بر در ايستاده

درآيد يا رود فرمان شه چيست
درين در بنده با او چون کند زيست

اجازت داد خسرو کاو در آيد
به رنگ خاک بوسانش درآيد

چو خسرو ديد سوي نامه روم
در آن مکتوم بود اين شرح مرقوم

زمين بوسيد و رفت از منزل شاه
به عزم شهر خويش افتاد در راه