ناظر و منظور وحشي بافقي

شده مصقل در آن بحر گهرياب
که تاريکي برد ز آيينه آب

بسي مردم ربا عشرت سرايي
در آن نيکويي آب و هوايي

چه مي گويم شهابي بود ثاقب
شدي در يک نفس از ديده غايب

اشارت کرد ناظر سوي تجار
که در کشتي کشند از هر طرف بار

به ياران سوي کشتي گشت راهي
چو يونس کرد جا در بطن ماهي

زدش آهنگ ملاحان ره هوش
ز سوز آن زدش خون در جگر جوش

منم خود را ز غم رنجور کرده
به پاي خويش جا در گور کرده

ز بخت واژگون سد درد بر دل
گرفته زنده در تابوت منزل

ميان آب با چشم در افشان
به سرگرداني خود مانده حيران

گرفتاري ز عمر خود به تنگي
گرفته جاي در کام نهنگي

برين مي داشت خود را تا زيد شاد
ولي هم در زمان مي رفتش از ياد

برون از گرد آمد کارواني
فتاده شور از ايشان در جهاني

ز بانگ اسب در خر پشته خاک
صداي گاو دم رفتي بر افلاک

زماني در مقام لطف کوشيد
از ايشان حال هر جا بازپرسيد

ز سوز نامه اش در آتش افتاد
ز دست هجر داد بيخودي داد

نهم رو در بيابان از پي او
روم چندان که اين دولت دهد رو

چو ديد اين مصلحت با خود در اين کار
جهاند از جا سمند باد رفتار

به سوي شهر از آنجا بارگي راند
قدم در گوشه بيچارگي ماند

به فکر اينکه گيرد چاره اي پيش
نهد پا در پي آواره خويش

يلان بستند صف در دور نخجير
ز هر سو پر زنان شد طاير تير

به جستن روبهان درحيله سازي
به خرگوشان سگان در دست يازي

فکنده زنگي شب دلو در چاه
به قعر بحر ماهي را گذرگاه

چو صرصر پر در آن صحرا دويدند
وليکن هيچ جا گردش نديدند

به هوش خود چو آمد ناله برداشت
علم در جستجوي او برافراشت

مرا در دور چون نبود تأسف
که اين خيل بتر ز اخوان يوسف