ناظر و منظور وحشي بافقي

در او خوش صورتان پرنيان پوش
چو صورتخانه چين دوش بر دوش

يکي مصحف ز هم بگشوده چون گل
يکي در نغمه سازي گشته بلبل

معلم بر رخ منظور حيران
ز طفلان شور حسنش در دبستان

چرا چون مي کنم نظاره او
شود تغيير در رخساره او

که بيند يار زير بار شوقت
شکي پيدا کند در کار شوقت

ترا ساقي کند چشم فسون ساز
که در مستي گشايش پرده از راز

وگر در پرده پنهان سازي آن راز
کند از ناز قانون دگر ساز

به جانت درزند از ناز پنجه
کشد زلفش دلت را در شکنجه

اگر اظهار آن معني نمودي
به روي خود در سد غم گشودي

به نوشين لعل آن شوخ شکر خند
دل مسکين ناظر ماند در بند

چو گردد مرغ اندک چاشني خوار
بود در سلک مرغان گرفتار

چه خوش مي گفت در کنج خرابات
به دختر شاهدي شيرين حکايات

اگر خواهي که با جور تو سازند
حيات خويش در جور تو بازند

به آغاز محبت در وفا کوش
وفا کن تا بري زاهل وفا هوش

نهان در هر بلايش سد تنعم
به هر اندوه او سد خرمي گم

به جام او مساوي شهد با زهر
در او يکسان خواص زهر و پازهر

نشاند در مقام انتظارت
که کي آيد برون از خانه يارت

شود وسواس عشقت رهزن صبر
کني سد چاک در پيراهن صبر

در آن راهش که روزي ديده باشي
ز مهرش گرد سر گرديده باشي

چنار و سرو را در دست بازي
لباس سبزه از شبنم نمازي

در آن گلشن نظر هر سو گشادي
که ناگه ز آن ميان برخاست بادي

کدوي مي شده خر زهره در وي
به زهر او داده از جام فنا مي

به غايت کرد هولي در دلش کار
ز روي هول شد از خواب بيدار

به خود مي گفت اين خوابي که ديدم
وزان در جيب محنت سر کشيدم

ز غيرت آتشي در ناظر افتاد
ز دامن لوح زد بر فرق استاد