ناظر و منظور وحشي بافقي

دلا از پاي همت بگسل اين بند
نشيني در ميان دور بلا چند

نظر بر مردمان ديده افکن
که چون کردند در کنجي نشيمن

از آنرو طالب گنجند مردم
که شد در گوشه ويرانه اي گم

پي نان بر در اهل زمانه
چه سر مالي چو سگ بر آستانه

تو آن شيري که عالم بيشه تست
کجا رفتن به هر در پيشه تست

نيايد زان به پهلو شير را سنگ
که از رفتن به هر در باشدش ننگ

چو سگ تا چند بر هر در فتادن
پي ناني عذاب خويش دادن

به چين در دور عدل آن جهاندار
نبود آشفته اي جز طره يار

به جز چشم نکويان در سوادي
به دورش کس نداد از فتنه يادي

شدندي سد بيابان بيش در پيش
به تندي از صداي سينه خويش

در او ديدند پيري با صفايي
ز عالم نور او ظلمت زدايي

محيط معرفت دل در بر او
کف درياي دين موي سر او

به قدي چون کمان در چله دايم
بناي گوشه گيري کرده قايم

شه و دستور در پايش فتادند
نقاب از روي راز خود گشادند

به تخت دور در کم روزگاري
از و سر بر فرازد تاجداري

خدا بخشد به دستور خداوند
در اين گلزار يک نخل برومند

ولي در نار حرف پيرش انداخت
چو شمع از بار غم دلگيرش انداخت

بلي بوي بهي نبود در آن باغ
ز نارش نيست يک دل خالي از داغ

در اين گلشن که خندان گشت چون نار
که چشم از خون نگشتش ناردان بار

چنان دادند سيم و زر به مردم
که در زير غنيمت شد جهان گم

به خوبي شد چنان شهزاده منظور
که در عالم چو خور گرديده مشهور

زنخدانش بر آن رخسار دلکش
معلق کرده آبي را در آتش

جهاني بسته بود از شوق هر سو
چو بازو بند دل در بازوي او

مگر حرف از ميان آن فزون تر
حکايت در ميان بگذار و بگذر

گلستاني ز باد فتنه رسته
در او از هر طرف سروي نشسته