ناظر و منظور وحشي بافقي

به اول ساز رسم جنگ کردند
در آخر ترک نام و ننگ کردند

در علم نبي غير از علي کيست
ز هستي مدعا غير از علي چيست

در اين درياي ناپيدا کناره
که غير از غرقه گشتن نيست چاره

چو بخت من جهاني رفته در خواب
من از افسانه اندوه بي تاب

چو پروانه دلم را اضطرابي
چو شمعم در رگ جان پيچ و تابي

همين جغد است در ويرانه من
که گوشي مي کند افسانه من

تو آن مرغ خوش الحاني در اين باغ
که از رشکت هزاران را بود داغ

چرا چون جغد در جيب آوري سر
از اين ويرانه يک دم سر بر آور

بياور در ميان دلکش بياني
که بشناسد ترا هر نکته داني

چو ماند در صدف بسيار گوهر
به خاک تيره مي گردد برابر

ازين درها که در گنجينه داري
چرا گوش جهان خالي گذاري

نه يک کشور در اين ديرينه کاخ است
بود جايي دگر ، عالم فراخ است

چو اين گنج هنر ترتيب دادم
ز هر جوهر در او درجي نهادم

اگر زين بيشتر در کشور جود
کرم زا نام حاتم بر درم بود

چنان دورش به صحبت خانه داد
ز امنيت صلاي عيش در داد

به روز جنگ چون بر پشت شبرنگ
کند او عزم ميدان تيغ در چنگ

برآرد تيغ چون مهر جهانسوز
شود در عرصه کين آتش افروز

تويي آن آفتاب عرش پايه
که افتد چرخ در پايت چو سايه

الاهي تا در اين ميدان انبوه
کشد خورشيد خنجر بر سرکوه

کسي کاو هست کينت در نهادش
اگر کوه است بر سر تيغ بادش

اگر سد سال باشي با کسي يار
پشيماني کشي در آخر کار

چه عقل است اين که نقد زندگاني
دهي تا در عوض آهي ستاني

از اين سودا بغير از شيونم نيست
بجز خوناب غم در دامنم نيست

بلي آن کس که اين سوداست کارش
جز اين نفعي نيايد در کنارش

کنم از آب چشم شور خونبار
به دور خويش سد در سد نمکزار