ناظر و منظور وحشي بافقي

به نام تست در هر باغ و بستان
به کام جو زبان آب جنبان

که جنبش داد مفتاح زبان را
وزان بگشود در گنج بيان را

سراي چشم مردم روشن از چيست
در اين منظر فتاده سايه از کيست

زبان چون در دهان جنبش کند ساز
چه حال است اين کز او مي خيزد آواز

چرا چون گوش گيري نشنوي هيچ
حکايت گوش کن يک دم در اين پيچ

برون از عقل تا اينجا کسي هست
که او در پرده زينسان نقشها بست

بيا وحشي لب از گفتار دربند
سخن در پرده خواهي گفت تا چند

بيفشان از وضو بر رويم آن آب
که از غفلت نماند در سرم خواب

کمندي ساز پيچان سبحه ام را
کز آن در کاخ فردوسم شود جا

چو در طبعم شود ميل گناهي
ز رحل مصحفم ده سد راهي

چو وحشي جز گنه کاري ندارم
تو ميداني که من خود در چه کارم

ز بس کز ميم و حايش گشت محفوظ
نوشتش در دل خود لوح محفوظ

چو رو در قبله دين پروري کرد
به دوران دعوي پيغمبري کرد

از اين غم سايه دارد رو بديوار
که در راهش نشد با خاک هموار

ز عالم زاغ پا بيرون نهاده
خروس از صبحدم در شک فتاده

چو از محراب اقصا پشت برداشت
علم در عالم بالا برافراشت

به پيک روي آن شمع رسالت
فرو شد در زمين مهر از خجالت

چو شه را تخت هفتم کاخ شد جاي
زحل چون سايه اش افتاد در پاي

جهت را پرده زد در زير پاشق
به نور قرب واصل گشت مطلق

محل نابوده اندر وي محل را
ابد همدم در آن وادي ازل را

زهي سر بر خطت آزاد و بنده
سران در راه امرت سر فکنده

از آنرو صبح اين روشندلي يافت
که چون ما در دلش مهر علي تافت

ز رفعت در حساب اهل ادراک
ده و نه کمترين حرفش به افلاک

پي دجال کيشان بر گرفته
به تو نيرنگ ايشان در گرفته

در آن دم کز پي تسخير خيبر
ز کين گشتند ياران حمله آور