خلد برين وحشي بافقي

رخت چو در کوي خوش آمد برند
گر ز طمع نيست زتو بد برند

در هدف گربه چو افتاد موش
وصف دگر کرد به هر تار موش

مرد فروشنده زبان باز کرد
در صفت خر سخن آغاز کرد

گر فکند حرص تو بر کوه دست
در کمر کوه درآرد شکست

آهو اگر ميل گيا مي کند
در بدنش مشک ختا مي کند

در ره اين معده که بادا خراب
فضله مردار شود مشک ناب

باش در ايوان کرم صف نشين
ريز چو هميان درم از آستين

جمله در اين خاک فرو رفته اند
با کفني زير زمين خفته اند

آنکه در اول به سراي سپنج
زير گل و خاک نهان کرده گنج

رو به در قاضي حاجات کرد
دست برآورد و مناجات کرد

چند در اين دشت من تيره روز
خرقه سد پاره کنم خاردوز

مشربه اي بود در او زر بسي
از سر زردار گرانتر بسي

آنکه چو پروانه آتش پرست
گرد تو گشت از تو در آتش نشست

هر که در اين مزرعه شد دانه کار
آرد از آن دانه همان دانه بار

فتنه مينگيز و بترس از ستيز
ورنه شوي کشته در آن فتنه خيز

آنکه در او هست ز لنگر اثر
نيست بجز کشتي دريا گذر

ناظر و منظور وحشي بافقي

به تار کاکل خور تاب دادي
لباس نور در پيشش نهادي

شب و روزي عيان کردي جهان را
دو کسوت در بر افکندي زمان را

يکي را سجده اش در سر نگنجيد
به گردن طوق دار لعن گرديد

نهادي در دلش سد گنج بر گنج
وزان گنجش زبان کردي گهر سنج

نهادي گنج اسما در دل او
ز لطفت رست اين گل از گل او

به او دادي دبستان فلک را
نشاندي در دبستانش ملک را

به گلزار بهشتش ره نمودي
در آن باغ بر رويش گشودي

بسان خوشه کاه افشاند بر سر
ز بي برگي لباس برگ در بر

ز شوقت کوه از آن از جا نجسته
که او را خارها در پا نشسته