خلد برين وحشي بافقي

بسکه فشاندند بر آن عرصه در
دامن صحرا ز گهر گشت پر

حلقه صفت سرشده دمساز پاي
حلقه زده بر در اين نه سراي

تا که در اين مرحله عمر کاه
درپي اين خرقه سپاريم راه

شب دم از افسانه او مي زنيم
روز در خانه او مي زنيم

در خم اين دايره پرشکن
زمزمه اي بود برون از سخن

کند بر آن پا که رود ناصواب
تا نکند در ره باطل شتاب

گر چه شب نيستيش در رسيد
شب به ميان آمد و بازش خريد

شاه چو بر خواند در آمد ز جاي
گفت شتابند به زندان سراي

در قفس آن مرغ خوش الحان که چه
بلبل و محروم ز بستان که چه

پاي به گل چند نشيني بکوش
زهر طلب در ره ياري بنوش

هيچ به از يار وفادار نيست
آنکه وفا نيست در او يار نيست

يار مخوانش که چو شين در رقم
داخل شاديست نه داخل به غم

بر صفت راست پسنديده يار
آمده در راحت و رنجت به کار

گشته چو سوهان به درشتي مثل
ناله از او خاسته در هر عمل

در طلب گنج به ويرانه ها
بود سراسيمه چو ديوانه ها

شکل خوشي در نظرش نقش بست
نقش زدش راه و گرفتش به دست

يک دو سه گامش به کف خويش داشت
غافل از آن زهر که در نيش داشت

سجده گه پاک دلان گشته خاک
زانکه فتد در ره مردان پاک

مشکل اگر سرکشيش کم شود
در ره تعظيم قدش خم شود

کرده ز سودا در گفتار باز
کس نه و سد جنگ و جدل کرده ساز

منعم پر کبر به خود پاي بند
ساخته در گاه سرا را بلند

بخت تو بر چيست چه داري بگو
کيستي و در چه شماري بگو

ناخلفي پا چو نهد در ميان
پرتو عزت برد از دودمان

نيست ترا نقد خرد در کنار
زان نکني رسم تواضع شعار

نيست خوش آمد به در از چند حال
بي غرضي نيست خوش آمد سگال