خلد برين وحشي بافقي

لشکر حسن از طرفي در رسيد
عشق و سپاهش ز برابر رسيد

از طرف حسن برون تاخت ناز
وز طرف عشق در آمد نياز

سوز و گداز آمده در قلبگاه
زد علم خويش به قلب سپاه

هست خدا آن که بود بي نياز
در همه کاري همه را کار ساز

عقل که هست از همه آگاه تر
در ره او از همه گمراه تر

نيست در اين لجه به غير از سحاب
آن که شداز حرف حيا نام ياب

کيست در اين دير حوادث پذير
غير خم مي که بود گوشه گير

پاي نهي در ره افعي به خاک
ليک کنندت دم فرصت هلاک

رخ منما وز همه در پرده باش
بر صفت روز گذر کرده باش

تا چو کند ياد تو در دل گذار
روي دهد گريه بي اختيار

بگذر از اين طايفه پرده در
پرده نشين باش چو نور بصر

رسم وفا نيست در اهل جهان
همچو وفا پاي بکش از ميان

باش به عزلتگه خود پا به گل
تا نروي از در کس منفعل

رفته و در زاويه اي ساخته
وز همه آن زاويه پرداخته

آمده سير از تک و پوي همه
بسته در خانه به روي همه

بستم از آنرو در کاشانه سخت
تا تو نياري به درخانه رخت

مرد ز بيرون در آواز داد
کاي همه را گشته درون از توشاد

تا ندهد دست مرادي که هست
حلقه اين در نگذارم ز دست

حلقه چشم است بر اين در مرا
کز تو شود کام ميسر مرا

گفت بگو تا چه هوا کرده اي
بر در من بهر چه جا کرده اي

ساخته ام در به رخت استوار
مي روي از درگه من شرمسار

هر که به غير از تو سپاه تواند
گوش به در چشم به راه تواند

چرخ جنيبت کش فرمان تست
گوي فلک در خم چوگان تست

هر که در اين خاک عداوت فن است
خاک شود آخر اگر آهن است

بر همه روشن بود آيينه وار
کز نفس آيينه رود در غبار