ديوان وحشي بافقي

در امور معظم ار ايام سوگندي خورد
باد سوگند عظيمش عزت عباس بيگ

يار در قصرچنان مايحه اي ذيل جهان
ماکجاييم و تماشاگه ديدار کجا

برسيده ست در اين باغ خزاني هيهات
کي دگر بلبل ما را بود اميد بهار

کاش چاهي که در او يوسف ما افکندند
راه بازآمدنش جانب کنعان بودي

رو بتابيد آتشين رويان ز گلشن بعد از اين
همچو آتش جاي در خاکستر گلخن کنيد

در دبيرستان گردون تا نشان يابد ز تير
خصم بي تدبير او يارب نشان تير باد

شاهد عيش نهان بود پس پرده چرخ
همچنان در پس آن پرده نهان است که بود

هيچ بيمار در اين دور به صحت نرسيد
مهر بنگر که همانش خفقان است که بود

آه بر چرخ رسانيد در اين روز سياه
دود از مشعل خورشيد برآريد ز آه

ساربان ناقه بر انگيخت ز پي بشتابيد
واي بر آنکه در اين باديه هايل ماند

محمل آمد به در شهر مباشيد خموش
سينه ها را بخراشيد و برآريد خروش

در خور مرتبه چرخ بلند است اين کار
دست از پايه نعشش همه کوتاه کنيد

شد کشته عالم و تو همان در مقام جنگ
اي تيز جنگ کند نگرديد خنجرت

چون جويم از تو مهر که برخاکش افکني
گيرد اگر چه مهر جهانگير در برت

در خاک رفت گنج مرادي که داشتيم
ما را نماند خاطر شادي که داشتيم

آن سرو که جايش دل غم پرور ماست
جان در غم بالاش گرفتار بلاست

شيريني وصل را نمي دارم دوست
از غايت تلخيي که در هجران است

شاها سربخت بر در دولت تست
يک خيمه فلک ز اردوي شوکت تست

آن مايع که سرمايه عيش و طرب است
آنم بفرست و در زمانم بفرست

هر صيد مرادي که بود در عالم
فتراک پرست رخش اقبال تو باد

شاها چو کمان قدر به فرمان تو باد
چون گوي فلک در خم چوگان تو باد

شاها در جهان عرصه درگاه تو باد
آفاق پراز خيمه و خرگاه تو باد

پيوسته کدويش ز مي ناب پر است
يعني که مدام باده در سر دارد

شاها به عداوت توکس يار نشد
کاو در نظر جهانيان خوار نشد

با نشأه خصمي تو آنکس که بخفت
در خواب شد آنچنان که بيدار نشد