ديوان وحشي بافقي

در جهان غصه ، يعني خاطر بدخواه تو
ناشده معدوم يک غم ، سد الم موجود باد

در حريم حرمتت از سد حفظ ايزدي
راه يأجوج حوادث تا ابد مسدود باد

هر چه گيري پيش يارب در صلاح جزو و کل
اولش مسعود باد وآخرش محمود باد

هر دشنامي که مي توان گفت
رويش ز تو در کسي دگر نيست

هر فعل بدي که مي توان گفت
از سلسله شما به در نيست

در هم نشوي ز گفته ما
اينها عرضي ست معتبر کن

اين فتنه شده است از تو بر پا
خود دسته اش اين زمان به در کن

ناگفتنيي که بود در دل
از دل به سر زبان رسيده ست

در شرع محمدي ست واجب
قتل تو به سد دليل و عادت

روزيست اينکه کشته بيداد کربلا
زانوي داد در حرم کبريا زده ست

زين العباد ماند و کسش همنفس نماند
در خيمه غير پردگيان هيچ کس نماند

جانها فداي حر شهيد و عقيده اش
که آزاده وار از سر جان در جهان گذشت

در مصيبت خانه ام پاگشت کاهي لاجرم
کاه برگي شد تن کاهيده ام از لاغري

بود در دستم سليماني نگيني ، گم شده ست
بي جهت قدم نشد چون حلقه انگشتري

ماتم عشق وعزاي او چه با عالم نکرد
کيست در عالم که برخود نوحه ماتم نکرد

در کسوف گل شده خورشيد و حربا فطرتان
خويش را زنداني سوراخ شپر کرده اند

در زده آتش به آب بحر غواصان فکر
مسکن مرغابيان جاي سمندر کرده اند

بهر ثبت اين مصيبت نامه ارباب قلم
در دوات ديده کلک از نوک نشتر کرده اند

ماتم صعب است کامد پيش ارباب سخن
گو سخن هم در سياهي شو چو اصحاب سخن

همچو او مردانه مردي در صف مردان نبود
مرد جنگش اژدها گر بود رو گردان نبود

اژدها را روزگاري هول مار نيزه اش
برده در سوراخ تنگ مور پنهان کرده بود

دود روزن بودي آتشگاه قهرش را سپهر
دوزخ تابيده در خاکستر او اخگري

بود اين شرط عزا کاول وداع جان کنم
جسم را آنگه سزاي خوش در دامان کنم

آفتابي شد فرو کز خاطرش در کان عهد
آسمان گنجينه هاي پر ز گوهر مي نهاد

در مبارز خانه معني زبان تير او
بر گلوي حرف گيران نوک خنجر مي نهاد