ديوان وحشي بافقي

در کمين تو بسي عيب شماران هستند
سينه پر درد ز تو کينه گذاران هستند

داغ بر سينه ز تو سينه فکاران هستند
غرض اينست که در قصد تو ياران هستند

ديگري جز تو مرا اينهمه آزا نکرد
جز تو کس در نظر خلق مرا خوارنکرد

چند در کوي تو با خاک برابر باشم
چند پا مال جفاي تو ستمگر باشم

سال نو و اول بهار است
پاي گل و لاله در نگار است

آن شعله که لاله نام دارد
در سنگ هنوز چون شرار است

در عرصه کبرياي تو وهم
هر جا که قدم نهد ميان باد

در گوشه ذکر گوشه گيران
اين ذکر طرار هر زبان باد:

يک رشحه ز کلک لطف تو بس
در هندسه ترقي جاه

دستي نه وميوه بر سر شاخ
دلوي نه و آب در ته چاه

آن خاک چه خاک ، خاک اين در
وان آب چه آب ، آب زمزم

اين جوان نورسي شد وان نهال نوبري
در بهشت ساحتت گر پيري آمد با عصا

عکس هر رازي که در دل بگذرد آيد پديد
حوضه آيينه کردار تو از فرط صفا

گر دهد گلبرگ خندانت به گيتي خاصيت
ور کند تأثير خاک خرمت در روزگار

همچو خرم دل جوانان در شب نوروز و عيد
پايها اندر حنا و دستها اندر نگار

در بساط صيد گاهش ديده نظارگي
منتظر کاينک جهد تير از کمان ، صيد از کمين

در نظر سيرش چنان آيد ز دنبال گوزن
کاين زمانش گوشت خواهد کند گويا از سرين

يک سخن مي گويم اي رضوان تکلف برطرف
اينچنين جايي نداري در همه خلد برين

چند طرحي گر بري زين باغ چندان نيست دور
هست در فردوس طرح اين عمارتها ضرور

عاجزم ، عاجز ، ز وصف مطبخ جان پرورش
آري آري چون کنم وصفي که باشد در خورش

هست پنداري ز سمت الرأس تابان آفتاب
در ميان سقف رخشان پيکر گوي زرش

کس خصوصيات گوناگون او را درنيافت
زانکه در حيرت بماند هر که آيد از درش

مايه پيرايه او التفات شاه ماست
آن که چرخش چون گدايان بر در مطبخ سراست

آيت سجده ست گويا نام با تغظيم او
زانکه هر گه خواندمش افتاد گردون در سجود

روزگار ناخوشي در انتقام دشمنت
همچو مار زخم دار و شير خشم آلود باد