ديوان وحشي بافقي

اي ريش تو در کمال زردي
اين رازگه که رنگ کردي

اين توله سگک ز ترکماني ست
در راه غريب پاسباني ست

اين هجو که هست شهره دهر
آوازه او فتاده در شهر

ريشش به در دهان مردار
چون بر لب مبرزي سيه مار

در چرت زدن سرش مه و سال
همچون سر کير بعد از انزال

انگشت ز کون به در نياري
معلوم شود که حکه داري

سر سخت چنان که جمله عالم
در گردن او نياورد خم

شد قحط در اين ديار سر گين
خوش حال نماند هيچ گه چين

قلمم باز در سياهي شد
تو دگر چون سفيد خواهي شد

بي زيبق و گوگرد که اصل زر کاني ست
مفتاح در گنج طلا خانه جود است

ما گوشه نشينان خرابات الستيم
تا بوي ميي هست در اين ميکده مستيم

بانگي که کلاه از سر عيوق در افتد
بر طنطنه کوکبه تاجوران زن

ما گوشه نشينان خرابات الستيم
تا بوي ميي هست در اين ميکده مستيم

آن مي که گر آهنگ کند بر در و بامم
ماتم ز شعف زمزمه سور برآرد

ما گوشه نشينان خرابات الستيم
تا بوي ميي هست در اين ميکده مستيم

آن نغمه که چون شعله فروزد به در گوش
از راه نفس بوي کباب جگر آيد

ما گوشه نشينان خرابات الستيم
تا بوي ميي هست در اين ميکده مستيم

هشيار شود هر که در اين ميکده مست است
اما دگرانند چنين ، ما نه چنانيم

ما گوشه نشينان خرابات الستيم
تا بوي ميي هست در اين ميکده مستيم

يابند که در ظلمت ميخانه حيات است
آن چشمه که مي جست سکندر نشناسند

ما گوشه نشينان خرابا الستيم
تا بوي ميي هست در اين ميکده مستيم

از مغبچگان بسکه در او غلغل شاديست
نشينده کس آوازه اندوه جهان را

ما گوشه نشينان خرابات الستيم
تا بوي ميي هست در اين ميکده مستيم

ناقوس نوازم که مناجات بت اينست
در حلقه تسبيح شماران گذرم نيست

ما گوشه نشينان خرابات الستيم
تا بوي ميي هست در اين ميکده مستيم