ديوان وحشي بافقي

اي ظفر در رکاب دولت تو
تهنيت خوان فتح و نصرت تو

قهرت آنجا که در مصاف آيد
کار شمشير از غلاف آيد

تير باران تو کند ز شکوه
زره تنگ حلقه در بر کوه

بسته در بحر و بر نهنگان راه
دشت بر اژدها نموده سياه

شرر از نعلش ار فراز آيد
کوه ياقوت در گداز آيد

ملک از انصاف تو چنان آباد
که در او جغد کس ندارد ياد

صعوه شاهين کش از حمايت تو
باز گنجشک در ولايت تو

در شمارش يک و هزار يکي
خاک را با زر اعتبار يکي

شعر تا در پناه خاطر اوست
هست مقبول طبع دشمن و دوست

شعر را کرده در به دولت باز
بر درش يک جهان سخن پرداز

زين طربخانه نشاط انگيز
رفته غم تا در عدم به گريز

آب صافش زلال چشمه مهر
غرق در وي چو عکس خويش سپهر

ديده با ماهيش به جلوه در آب
حوت گردون ز رشگ گشته کباب

يا رب اي بزم باد فرخنده
شمع دولت در او فروزنده

آنکه اقبال خادم در اوست
بخت و دولت غلام و چاکر اوست

اگر ره بايدت در خلوت خاص
بپرس اول ره حمام اخلاص

برونش را براي تربيت روح
به هر جانب در سد فيض مفتوح

قدم در مجمع اهل صفا نه
براي خويشتن جاني صفا ده

غبارم را فکن در رهگذاري
که گاهي مي کند آن مه گذاري

لبش را در تبسم غنچه تا ديد
ز شکر خنده اش بر خويش پيچيد

زديم از بخت بد در نيل غم رخت
مبادا کس چو ما يا رب سيه بخت

چو ما در بخت بد کس ياد دارد؟
سيه بختي چو ما کس ياد دارد؟

در آن منزل که چون مه خوش برآيي
کند خورشيد پيشت چهره سايي

اي کيدي مستراح بردار
دم در کش و شاعري مکن بار

با رويک سخت و قدک پست
با آن منيي که در سرت هست